Stippe stappe stippe stap

Het Sinterklaasfeest is voor mij al een jaar of vijftien omgeven met melancholie en tristesse, vanaf het moment dat ik opnieuw in gezinsverband pakjesavond begon te vieren, iets wat nu weer voorbij is, maar dat is een ander verhaal. Ik heb me in mijn leven op weinig meer feesten meer verheugd dan op pakjesavond en na afloop was ik altijd terneergeslagen, ongeveer zoals elk beest verondersteld wordt droef te zijn na de coïtus. Daar zat ik, jaar in jaar uit, met mijn cadeautjes en mijn kop chocolademelk en een stukje boterletter en maagzuur van de speculaas en de pepernoten; als ik het voor mij geschreven gedicht nog eens doorlas, sprongen de tranen me in de ogen. Niet omdat het gedicht zo slecht was, maar omdat de inhoud ervan zo goed bedoeld was dat mijn emoties er niet tegen opgewassen waren. Wie zoet is, wordt gemarteld. Doorgaan met het lezen van “Stippe stappe stippe stap”

De kleur van Zwarte Piet – over racisme

Gisteren zag ik Friese mensen die voor een zwart geschminkte Zwarte Piet zijn op televisie. Ze waren net tot taakstraffen veroordeeld en dat vonden ze niet leuk. Ik dacht: ‘Je zult er maar naast wonen.’ Dat is een nare gedachte van mij, die ik niet kon onderdrukken. Vooral de man met een soort piratendoek om zijn hoofd, 200 kilo verontwaardiging in een leren jack ter grootte van een familietent gehuld, boezemde weerzin in. Elke dorpskroeg heeft wel zo’n figuur als stamgast: ‘Laat hem maar lekker, hij doet niemand kwaad.’ Doorgaan met het lezen van “De kleur van Zwarte Piet – over racisme”