‘The fight to change museum wall labels’

De woordkeuze is al zo merkwaardig: ‘The fight to change museum wall labels’ – welk gevecht, door wie gevoerd? Het artikel in The Guardian springt een beetje van de hak op de tak, maar als ik het goed begrepen heb is het belangrijk om de bijschriften bij kunstwerken zo aan te passen, dat het gedrag van kunstenaars (voornamelijk: kunstenaars uit het verleden) erin wordt beschreven naar normen van de personen die de bijschriften willen aanpassen. Ik zeg het expres een beetje formeel, omdat de lachwekkendheid van het geheel dan goed uitkomt. Doorgaan met het lezen van “‘The fight to change museum wall labels’”

Fragment uit Cathedral

Gisteren was ik voor het eerst bij een Engelstalige leesclub. Iedereen had een keuze uit de verhalen van Raymond Carver gelezen, waaronder het overbekende ‘Cathedral’. Het gesprek over het werk en over de schrijver was een oefening in nederigheid voor iemand die, zoals ik, is opgevoed met het idee dat het kunstwerk een zekere mate van autonomie bezit; de persoon van de kunstenaar is niet onbelangrijk, maar het oordeel erover staat de perceptie van het werk niet in de weg. Welnu. Ergens is er door sommige mensen een bocht genomen en die bocht heb ik gemist. De eindconclusie van bijna iedereen die ik gisteren sprak, was dat Carver een lul was en is en dat zijn werk daarom niet kan deugen. Het is cheesy. Daar zat ik, met mijn opvattingen over stijl, verhaal, literaire verbeelding, the works. Toen Carver voldoende behandeld was, werden Woody Allen en Roman Polanski nog even door de modder gehaald. Andere voorbeelden, ik weet het; ondertussen probeer ik Carver te lezen zonder aan een gewelddadige, altijd dronken, zijn gezin ontwrichtende lulhannes te denken. Een van de deelnemers zei dat Carver iemand was van de 20e eeuw, iemand die we niet meer kunnen begrijpen.  Doorgaan met het lezen van “Fragment uit Cathedral

Woody Allen: trial by media

De beschuldigingen van Dylan Farrow aan het adres van haar voormalige stiefvader Woody Allen zijn ooit onderzocht, en van tafel geveegd. Lang geleden. De controverse bleef altijd een beetje boven de regisseur hangen. Nu, in de nasleep van #metoo, heeft Farrow de beschuldigingen herhaald. Een nieuw onderzoek komt er niet. De ‘veroordeling’ van Allen verloopt via de media en daarom maakt hij geen schijn van kans, minder in elk geval dan toen de aantijgingen zijn onderzocht. Iedereen in ‘de filmwereld’ laat hem vallen. De schrijver, comedian, regisseur en scriptschrijver die zijn hele oeuvre rond een getroebleerde seksualiteit componeerde, ik bedoel, het was geen geheim dat hij op zijn minst een randje had, wordt aan het eind van zijn carrière aan de schandpaal genageld voor een thematiek die zijn hele carrière bepaalde. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Ik weet niet of dit ‘terecht’ is, of onterecht. Mochten de beschuldigingen waar zijn, dan moet hij worden veroordeeld, maar ik weet niet of die beschuldigingen waar zijn en zoals het nu loopt, zal niemand ooit weten of de beschuldigingen waar zijn; het wordt een zaak van geloof: spreekt Farrow de waarheid, of Allen? Geloof is een slechte raadgever in dit soort zaken.  Ik weet wel dat ik de morele superioriteit van Hollywoodacteurs bijna niet kan verdragen. Het goede nieuws bij dit alles: geen Colin Firth meer in de films van Woody Allen, als er nog films van Woody Allen uitkomen.

Zie: The Guardian.

Woody Allen: ouder maar niet sterker

Er is een nieuwe film uit van Woody Allen: Wonder Wheel. Elk jaar een film. Hoe doet hij dat toch? Hij moet wel heel sterk zijn. Of niet? Misschien juist niet. In dit interview met The Guardian zegt hij er zelf iets moois over. Je wordt niet ‘sterker’ van dingen die fout gaan. Je kunt eigenlijk alleen maar doorgaan met wat je doet. In Allens geval: met het schrijven en maken van films.

I don’t believe in the Nietzschean notion that what doesn’t destroy you makes you stronger. You see these soldiers come back with PTSD; they’ve been to war and seen death and experienced these existential crises one after the other. There are traumas in life that weaken us for the future. And that’s what’s happened to me. The various slings and arrows of life have not strengthened me. I think I’m weaker. I think there are things I couldn’t take now that I would have been able to take when I was younger.

Woody Allen: Match Point

match-point-scarlett-johansson-woody-allen-set-8-rcm0x1920uWat de NPO plotseling bezielde om twee films van Woody Allen aan te kopen, niemand zal het ooit weten. Maar daarom mochten we gisteren naar Match Point kijken en vandaag naar Annie Hall. Het kon minder, zeggen ze in Groningen. Anders dan Annie Hall is Match Point iets minder bekend, iets minder iconisch. Het is een ‘donkere’ Allen, meer Bergman dan Fellini. De Amerikaanse grootmeester laat ons in deze film de donkerste kant van de mens zien, de meest opportunistische, sterker, de hoofdpersoon die hij ons presenteert is het laagste van het laagste: een gewetenloze opportunist. Wat op zich fijn is, voor hem, maar als kijker zit je er mooi mee, je weet niet of je hem moet haten of omhelzen. Doorgaan met het lezen van “Woody Allen: Match Point”