Voor de verre prinses, tweede vervolg

Op 18 februari 2018 schreef ik dit: ‘Een jaar geleden verscheen Voor de verre prinses, een bundel liefdesbrieven bij gedichten. Ik heb een paar keer geprobeerd om een ‘vervolg’ te schrijven. Blijkbaar had ik er een jaar voor nodig. Dit is of de eerste brief van een vervolg, of de slotbrief. Of misschien is de tekst wel iets anders.’  Dat vervolg staat hier >> Vandaag, op de altijd zo moedeloos makende Gedichtendag, een nieuw vervolg.

Zieken

Soms denk ik dat het niet meer om u gaat
en loop u in mijzelve kwijt te raken.
Maar in de muren vallen grote gaten;
verderf-engel die niemand overslaat.

Een doorkijk in een straat is een visgraat.
Grondroosters vreten weg. De voeten haken.
Groen zien de brievenbussen en naamplaten,
waarop geen letter meer te lezen staat.

Dood overal; skelet van stad die sterft,
omdat het leven overbodig wordt
zonder uw tred tegen de gevels aan.

Wanneer uw beeld van binnen uit bederft,
moeten mijn verzen als een huis vergaan
waarvan de zolder in de kelder stort. Doorgaan met het lezen van “Voor de verre prinses, tweede vervolg”

Foto’s kijken op de telefoon

Ik keek foto’s op mijn telefoon. Het was net na middernacht. Je kunt dat dan beter niet doen. Er was er één bij die ik niet kon plaatsen. Hij is genomen in Utrecht, bij het conservatorium. Je ziet de hoek van het gebouw, als je linksaf slaat ga je via de Mariaplaats en de Marga Klompébrug naar het station. Er staan drie mensen op, fietsen, je ziet een stukje van Stairway to heaven en je ziet vooral veel straat. Die straat lag voor me toen ik de foto nam. Doorgaan met het lezen van “Foto’s kijken op de telefoon”

Gedicht in Stad van zachte idioten

In november verschijnt het boek Stad van zachte idioten, een bundel met ‘Utrechtse’ verhalen en gedichten. Ronald Giphart stelde het boek samen. Ik ben blij dat mijn gedicht ‘Hamburgerbrug’, uit de in 2010 verschenen dichtbundel Oudegracht, is opgenomen. Soms krijgen gedichten een nieuw of langer leven, en daarom is bloemlezen niet alleen een werk van barmhartigheid maar een goed werk tout court. ‘Hamburgerbrug’ was eerder het ‘Utrechtgedicht’ in december 2010 van de SLAU, de voorloper van het Literatuurhuis. En is in die hoedanigheid terug te lezenOudegracht is, voor bijna geen geld, nog te koop bij Weideblik!

‘Alleen in mijn gedichten kan ik wonen’*

Voor de familie Nicolich en Jan van der Valk

Nergens ben ik thuis, behalve in hotels en grote huizen.
Mijn smaak: die van een lekkerbek. Vandaal van hart,
maar met een kern van suikergoed. Het haar zo zwart
als toermalijn. Ik ben de dichter die voor u een lied,

een lofzang of een in memoriam zal schrijven. Kijk: 
de camping is al leeg. Het huis gesloopt. De kamer
als door een tornado leeg geveegd. Ik schrijf u helemaal
aan gort. Mijn zinnen als gitaarsnaren zo strak.

Tot slot: hier is de rekening. U kunt die desgewenst
voldoen in maandelijkse porties. Ja, die lege plek,
daar moet uw signatuur. Daar komen we dan samen,
na wat overleg, adviesgewijs, zonder veel moeite uit.

* Citaat: J.J. Slauerhoff

Una Giornata Rosa

Op 2 mei 2010 treed ik op in Tivoli (Utrecht), waar het programma Una Giornata Rosa wordt gehouden. Reden van het programma: een week later, op 9 mei, doet de Ronde van Italië de Domstad aan.

Andere optredenen: Ronald Giphart, Jeroen Wielaert (presentator en voordracht), Ingmar Heytze, Kees Wennenkendonk, Peter Winnen, Jerry Goossens, Willy Verhegghe, Paul Feld, Alex Roeka en Vincent Bijlo.

Ik moet nog een tekst schrijven, maar elke keer als ik aan De Ronde van Italië denk, denk ik ook aan Marco Pantani, de geweldige klimmer die op 14 februari 2004 (al meer dan zes jaar geleden) stierf. Kort na het horen van zijn doodsbericht schreef ik onderstaand vers:


Pantani is alweer het eerste boven.
Italië in rouw. De paus gaat bidden voor
zijn zielenheil. Ik kijk, maar kan het
niet geloven: zulke renners sterven niet.
Vandaag draagt god de gele én de roze trui.