Fragment uit Blue Nights

Terwijl Joan Didion schreef over het jaar na de dood van haar echtgenoot, lag haar dochter Quintana op sterven. Daarover schrijft ze – een eindeloze gebedsmolen van rouw – in het boek Blue Nights, dat in 2011 verscheen. Het is, hopelijk tot nu toe, de laatstverschenen titel van Didion. Net als The year of magical thinking (hier een fragment) is het niet een ‘goed’ of een ‘slecht’ boek, maar een boek dat er moest zijn en daarom is gekomen. De schrijfstijl van Didion is zo helder dat alle fragmenten, hoe gruwelijk (en soms niet-gruwelijk) de belevenissen die ze beschrijft ook zijn, als vanzelf op hun plek terecht komen en ‘werken’. Dit is het tweede boek van Didion dat ik in korte tijd lees. Morgen valt We tell ourselves stories in order to live in de brievenbus. Een bundeling van zeven titels. Dan komt er schot in de zaak.  Doorgaan met het lezen van “Fragment uit Blue Nights

Fragment uit Trauer und Melancholie

Joan Didion citeert in The year of magical thinking uit Trauer und Melancholie, een van de Kleine Schriften van Sigmund Freud. Ik wilde zelf iets gaan schrijven maar vond dat ik die tekst van de oude Sigi eerst zelf moest doornemen. Dat heb ik gedaan. Hij staat, onder meer, op Gutenberg. Het is een mooi ding. Sommige mensen houden niet van Freud. Ik wel. Misschien moet je het niet als wetenschap lezen. Het is eerder literatuur of uitleg dan wetenschap, misschien. Toch kan ik er, bijvoorbeeld na onderstaand fragment, weer even tegen. Alles wat hij erin zegt vind ik zo… waarDoorgaan met het lezen van “Fragment uit Trauer und Melancholie

Fragment uit The year of magical thinking

Op 30 december 2003 overleed de schrijver John Gregory Dunne. Zijn weduwe, schrijfster Joan Didion, werkte tussen 4 oktober en 31 december 2004 aan een verslag over het eerste jaar dat ze alleen doorbracht: The year of magical thinking. Het is een boek over rouw, over het huwelijk, over samen zijn en over (samen) schrijven.

Terwijl Didion schrijft over haar gestorven echtgenoot (en in haar magische gedachtenwereld denkt dat ze hem door allerlei dingen te doen en te denken terug kan laten komen), ligt hun dochter Quintana in het ziekenhuis. Ze is zeer ernstig ziek en overlijdt in augustus 2005, kort voor de publicatie van het boek. In The year of magical thinking lezen we niets over de dood van deze Quinrana. Daarover ‘gaat’ Blue nights. ‘When sorrows come, they come not single spies/ But in battalions.’

Ik herinner me dat M. me tijdens een van mijn logeerpartijen, een jaar of zo geleden, vroeg of ik Didion kende. Ik zei toen naar waarheid van niet. Ik kende haar naam, maar niet haar werk. Ik dacht dat ze altijd een naam zou blijven. Tot een bericht op BrainPickings me afgelopen zondag opviel en ik via YouTube een paar interviews met haar zag. Ik wilde iets van haar lezen en kocht een ebookversie van The year. Na een bladzijde of dertig was ik verkocht. Ik zal het werk van Didion ook leren kennen.  Doorgaan met het lezen van “Fragment uit The year of magical thinking