Stippe stappe stippe stap

Het Sinterklaasfeest is voor mij al een jaar of vijftien omgeven met melancholie en tristesse, vanaf het moment dat ik opnieuw in gezinsverband pakjesavond begon te vieren, iets wat nu weer voorbij is, maar dat is een ander verhaal. Ik heb me in mijn leven op weinig meer feesten meer verheugd dan op pakjesavond en na afloop was ik altijd terneergeslagen, ongeveer zoals elk beest verondersteld wordt droef te zijn na de coïtus. Daar zat ik, jaar in jaar uit, met mijn cadeautjes en mijn kop chocolademelk en een stukje boterletter en maagzuur van de speculaas en de pepernoten; als ik het voor mij geschreven gedicht nog eens doorlas, sprongen de tranen me in de ogen. Niet omdat het gedicht zo slecht was, maar omdat de inhoud ervan zo goed bedoeld was dat mijn emoties er niet tegen opgewassen waren. Wie zoet is, wordt gemarteld. Doorgaan met het lezen van “Stippe stappe stippe stap”

Die Goede Oude Sint

Geïnspireerd op een bericht van Joubert Pignon.

Het was vijf december, ongeveer half zeven in de avond. Op de kade reed een lelijk eendje. Ik was op weg naar huis. De chauffeur van het eendje drukte op de claxon. Het kon onmogelijk voor mij zijn, dus ik negeerde het signaal. Een paar seconden later werd er nog eens getoeterd. Ik keek toch maar op. In de auto zaten een Sinterklaas en een Piet die de vlag van Finland op zijn gezicht leek te hebben geschilderd. Ik zwaaide naar de Goedheiligman. Hij zwaaide terug, met dat typische bisschopshandje. Doorgaan met het lezen van “Die Goede Oude Sint”