In Nijmegen – overal zon en groen en wolken

Vreemd: ik heb elf jaar in Nijmegen gewoond en pas de afgelopen jaren leer ik de stad echt kennen. Tussen 1983 en 1994 heb ik, vrees ik, niet echt om me heen gekeken. Ik was met andere dingen bezig. Iets leren. Het hoofd stoten. Verloren lopen. Als ik nu door de binnenstad wandel, denk ik aan één stuk door: Een vriendelijke stad, een uitnodigende stad, een stad om lekker in te leven, had ik maar beter opgelet vroeger. Overal zon en groen en wolken. Ik ken er ook veel mensen, mensen met wie ik graag te maken heb. Het zijn de herinneringen aan het oude Nijmegen die de manier waarop ik de stad tegenwoordig onderga kleuren. Dat alles er inmiddels is geboend en geveegd, doet de rest. Doorgaan met het lezen van “In Nijmegen – overal zon en groen en wolken”

Jetzt gehen wir in das Badelokal und dort ziehen Sie sich aus

Ik werd onthaald door Ludmila. Een mooie, Tsjechische naam, terugvoerend op de naam van de moeder van de heilige Václav. Helaas was deze Ludmila niet heilig. Wel wat apart. Ze was 1 meter 55 groot en woog minstens 200 kilo. Ze droeg een verpleegstersschort en Crocs. Ze had een fraaie, Tsjechische baardgroei en rook een beetje naar mijn oma.

Na de voorstelronde, dat wil zeggen: nadat ze mijn hand fijn had geknepen en mijn arm enige tijd heen en weer had gepompt, zei ze: ‘Jetzt gehen wir in das Badelokal und dort ziehen Sie sich aus.’ Ik lachte. Die Ludmila. Doorgaan met het lezen van “Jetzt gehen wir in das Badelokal und dort ziehen Sie sich aus”