Een brief aan Robert Smith

In mijn droom woonde ik in een huis dat ik niet kende. Ik had een brief geschreven aan Robert Smith en een brief aan iemand anders, ik wist niet wie. Omdat ik had gelezen dat er net postzegels waren uitgegeven, gewijd aan The Cure, misschien was er een jubileum rond de band te vieren, dacht ik: Dat is leuk, een brief aan Robert Smith frankeren met een postzegel waarop The Cure staat, misschien krijg ik wel een zegel waar hij zelf op staat, waarschijnlijk ben ik de eerste die zoiets doet en dan moet hij daar om lachen. Of glimlachen. Doorgaan met het lezen van “Een brief aan Robert Smith”

Koos van Zomeren tijdens de In Between Days

De tijd, als hij bestaat, is onverschillig. Dus ook voor Robert Smith. Jaren had ik niet aan hem gedacht, net zoals ik ook jaren niet dacht aan The Cure, de groep die midden jaren tachtig onderdeel was van, ja, van wat? Van onze jongensromantiek? En plotseling zag ik hem terug, Smith, op YouTube. Iets ouder geworden. Voller, ook. Gekreukeld was hij. Net zo onopgemaakt opgemaakt als in de jaren zeventig en tachtig. Het is overigens een mooi optreden, in Parijs, met die irritante gitarist er weer, of nog, bij. Doorgaan met het lezen van “Koos van Zomeren tijdens de In Between Days”