In de metro (33)

Ik probeer een boek te lezen in de metro. Het is geschreven door Richard Brautigan, heet An unfortunate woman en het is, net als alle andere romans van dezelfde auteur, een roman én geen-roman. De auteur breekt soms in in zijn boek, om commentaar te leveren op wat hij schrijft, en op het schrijfproces. Het verhaal springt van de hak op de tak, het ‘gaat’ over een auteur die in het huis woont waar een vrouw, waarschijnlijk een vriendin van de auteur, zich heeft opgehangen. En over een vrouw die aan kanker aan het sterven is, ergens, ver weg. Doorgaan met het lezen van “In de metro (33)”

Fragment uit In watermelon sugar

Richard Brautigan stierf in 1984. Een agent had een privéliterair detective ingeschakeld om hem op te sporen. Er lag een contract voor hem klaar. Maar hij had zich voordat hij dat kon tekenen door zijn hoofd geschoten. Hij was maar 49. Ik herlees zijn romans om de paar jaar. Het is elke keer alsof je iets nieuws onder ogen krijgt. Soms wordt hij een ‘hippieschrijver’ genoemd. Daarmee doe je hem een beetje tekort. Hij is een dichter in proza. Zijn romans gaan overal over en flitsen door je geest als een kogel door, nou ja, dat is misschien niet de juiste metafoor in dit geval. Hieronder het eerste hoofdstuk van In watermelon sugar. Hij schrijft ‘travelled’ en niet ‘traveled’, dus dat heb ik overgenomen. Doorgaan met het lezen van “Fragment uit In watermelon sugar