Lezen (82): Simenon

Toen ik wakker werd, filterde door de gordijnen van ongebleekt linnen een mij welbekend gelig licht de kamer in. Onze ramen op de eerste verdieping hebben geen luiken. Geen enkel huis in de straat heeft ze. Ik hoorde op het nachtkastje het getik van de wekker en naast mij de ritmische ademhaling van mijn vrouw, bijna even luid als die van patiënten in films tijdens een operatie. Ze was toen zevenenhalve maand zwanger. Net als vroeger met Sophie moest ze vanwege haar enorme buik op haar rug slapen.

Doorgaan met het lezen van “Lezen (82): Simenon”