Met ogen van toen: Het laatste oordeel van Rogier van der Weyden

Rogier van der Weyden heeft ‘emotie’ in de schilderkunst gebracht, maar als je de zaal van het Hospices in Beaune waarin zijn ‘Polyptiek van het Laatste Oordeel’ hangt betreedt, valt er vooral één ding op: de rust die het werk uitstraalt. Ik heb nog nooit een schilderij zo bomvol symboliek gezien dat toch zo in zichzelf gekeerd is. De gang van de zielen naar de hemel of naar de hel gebeurt in alle rust, ook al heeft de schilder diverse gemoedstoestanden op hun gezichten proberen af te beelden. De uitverkorenen schreeuwen het niet uit van vreugde, de verdoemden tuimelen bijna sereen de vlammen in. Alles in dit veelluik lijkt gesmoord te zijn, er ligt een dikke laag tijd op de symboliek die ik zou kunnen reconstrueren, maar die ik niet meer, zoals de middeleeuwer, aan den lijve ondervind. Of wel? Doorgaan met het lezen van “Met ogen van toen: Het laatste oordeel van Rogier van der Weyden”