In Nijmegen – overal zon en groen en wolken

Vreemd: ik heb elf jaar in Nijmegen gewoond en pas de afgelopen jaren leer ik de stad echt kennen. Tussen 1983 en 1994 heb ik, vrees ik, niet echt om me heen gekeken. Ik was met andere dingen bezig. Iets leren. Het hoofd stoten. Verloren lopen. Als ik nu door de binnenstad wandel, denk ik aan één stuk door: Een vriendelijke stad, een uitnodigende stad, een stad om lekker in te leven, had ik maar beter opgelet vroeger. Overal zon en groen en wolken. Ik ken er ook veel mensen, mensen met wie ik graag te maken heb. Het zijn de herinneringen aan het oude Nijmegen die de manier waarop ik de stad tegenwoordig onderga kleuren. Dat alles er inmiddels is geboend en geveegd, doet de rest. Doorgaan met het lezen van “In Nijmegen – overal zon en groen en wolken”

In Nijmegen – Adriaan Litzroth

Soms denk ik aan de schrijver Adriaan Litzroth, die een eenkamerwoning had in zijn eigen straat. Eigenlijk was het trouwens geen straat waarin hij als enige woonde, op nummer 1, het was een stukje straat en een naar de Stevenskerk oplopende trap. Voor de trap was rechts zijn huisdeur, de enige in de trap/straat die Noorderkertrappen heette. Met een parmantig meervoud. Doorgaan met het lezen van “In Nijmegen – Adriaan Litzroth”

In Nijmegen

Elf jaar woonde ik in Nijmegen en vandaag was ik voor het eerst in de tuin van het oude weeshuis en in de Steenstraat. In de Steenstraat staat het Besiendershuis. Voor de voordeur ontmoette ik een vriendin die bij een beroemde schrijftster (die enige tijd woont en werkt in het tollenaarshuis) op bezoek wilde gaan. Maar mij dus tegenkwam op straat. Toen we stonden te praten, werden we overvallen door een groepje eerstejaars, bezig met de introductieperiode. Of ze ons iets mochten vragen? Dat mocht. Doorgaan met het lezen van “In Nijmegen”