Michel Houellebecq stemt vandaag niet

Michel Houellebecq stemt niet. Dat vertelt hij in een interview met France2 van 4 mei jongstleden, waarover Elsevier vandaag bericht. Zoals gewoonlijk antwoordt Houellebecq niet rechtstreeks. Via omtrekkende bewegingen (hij k0n niet stemmen op Macron, Fillon of Le Pen), maar dat geeft niet, want hij houdt alleen van directe democratie en stemt daarom helemaal niet. Hij ziet er goed uit op het filmpje, overigens. Zijn haar zit zelfs hip en hij lijkt over nieuwe tanden te beschikken. Bovendien is hij voorzichtig-positief over de toekomst van Frankrijk. Het is wat. De (voormalige?) dubbele houding tegenover politiek en verkiezingen verwoordt hij mooi in Onderworpen: Doorgaan met het lezen van “Michel Houellebecq stemt vandaag niet”

Wat te stemmen? Citaat Houellebecq

In de laatste eeuwen van de menselijke beschaving, dat is een niet zo bekend maar veelzeggend feit, zag West-Europa bewegingen verschijnen met als inspiratiebron een merkwaardig masochistische ideologie, die ‘ecologisch’ werd genoemd hoewel ze maar weinig met de gelijknamige wetenschap te maken had. De bewegingen hamerden op de noodzaak om de ‘natuur’ te beschermen tegen de menselijke praktijken, en ze bepleitten de gedachte dat alle soorten ongeacht hun ontwikkelingsniveau evenveel ‘recht’ hadden om de planeet te bewonen, sommige volgelingen van die bewegingen leken zelfs systematisch partij te trekken voor dieren en tegen de mens, en meer verdriet te voelen bij het nieuws van het uitsterven van een ongewervelde diersoort dan bij dat van een hongersnood die de bevolking van een heel continent wegvaagde. Ons kost het tegenwoordig wat moeite om te begrijpen wat ze bedoelden met die begrippen ‘natuur’ en ‘recht’ die ze zo gemakkelijk hanteerden, en wij zien in die terminale ideologieën een van de bewijzen van het verlangen van de mensheid om zich tegen zichzelf te keren en een einde te maken aan een bestaan dat ze als ontoereikend ervoer. Michel Houellebecq, uit: Mogelijkheid van een eiland, Arbeiderspers, Amsterdam, 2005 Morgen is het zo ver.

De vierde gek was geen goede acteur

Leven, lijden, schrijven – methode (Rester vivant, 1991) is een essay van Michel Houellebecq. Het gaat over, inderdaad, leven, lijden en schrijven. In afgemeten zinnen zet Houellebecq in veertien boekpagina’s zijn programma neer, een programma dat hij in zijn romans, vanaf De wereld als markt en strijd tot en met Onderworpen, woord voor woord heeft uitgewerkt. Het is de kiemcel van een met soms wurgende consequentie doorgevoerde poëtica. ‘Een dode dichter schrijft niet meer. Het is dus belangrijk dat u blijft leven.’ En vooral: ‘Naarmate u dichter in de buurt van de waarheid komt, neemt uw eenzaamheid toe. Het gebouw is prachtig, maar verlaten. (…) U zou rechtsomkeert willen maken, terug willen keren naar de nevelen van de onkennis; maar in uw hart weet u dat het al te laat is.’ Doorgaan met het lezen van “De vierde gek was geen goede acteur”