‘The fight to change museum wall labels’

De woordkeuze is al zo merkwaardig: ‘The fight to change museum wall labels’ – welk gevecht, door wie gevoerd? Het artikel in The Guardian springt een beetje van de hak op de tak, maar als ik het goed begrepen heb is het belangrijk om de bijschriften bij kunstwerken zo aan te passen, dat het gedrag van kunstenaars (voornamelijk: kunstenaars uit het verleden) erin wordt beschreven naar normen van de personen die de bijschriften willen aanpassen. Ik zeg het expres een beetje formeel, omdat de lachwekkendheid van het geheel dan goed uitkomt. Doorgaan met het lezen van “‘The fight to change museum wall labels’”

De e-jeugd van 79-80 – #metoo in Leveroy

Op Facebook staat een filmpje van de e-jeugd van voetbalclub S.V. Leveroy uit het jaar 1979-1980. Het is een grappig ding, – alles opgenomen op het toen nieuwe en nu weer oude voetbalveld van het dorp, tegen de achtergrond van de kerk die er nog steeds staat. Je zou er weemoedig van worden. Ik werd er in elk geval even weemoedig van. Ik herinner me mijn eigen zinloze jaren bij de jeugd nog goed. Die mooie rode shirtje met die witte biezen. De gang van de kleedkamers via de hoofdingang het veld op. Het geluid van kicksen op tegels. Tijdens het kijken had ik wel even een hela-moment. Doorgaan met het lezen van “De e-jeugd van 79-80 – #metoo in Leveroy”

Woody Allen: trial by media

De beschuldigingen van Dylan Farrow aan het adres van haar voormalige stiefvader Woody Allen zijn ooit onderzocht, en van tafel geveegd. Lang geleden. De controverse bleef altijd een beetje boven de regisseur hangen. Nu, in de nasleep van #metoo, heeft Farrow de beschuldigingen herhaald. Een nieuw onderzoek komt er niet. De ‘veroordeling’ van Allen verloopt via de media en daarom maakt hij geen schijn van kans, minder in elk geval dan toen de aantijgingen zijn onderzocht. Iedereen in ‘de filmwereld’ laat hem vallen. De schrijver, comedian, regisseur en scriptschrijver die zijn hele oeuvre rond een getroebleerde seksualiteit componeerde, ik bedoel, het was geen geheim dat hij op zijn minst een randje had, wordt aan het eind van zijn carrière aan de schandpaal genageld voor een thematiek die zijn hele carrière bepaalde. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Ik weet niet of dit ‘terecht’ is, of onterecht. Mochten de beschuldigingen waar zijn, dan moet hij worden veroordeeld, maar ik weet niet of die beschuldigingen waar zijn en zoals het nu loopt, zal niemand ooit weten of de beschuldigingen waar zijn; het wordt een zaak van geloof: spreekt Farrow de waarheid, of Allen? Geloof is een slechte raadgever in dit soort zaken.  Ik weet wel dat ik de morele superioriteit van Hollywoodacteurs bijna niet kan verdragen. Het goede nieuws bij dit alles: geen Colin Firth meer in de films van Woody Allen, als er nog films van Woody Allen uitkomen.

Zie: The Guardian.

Petitie tegen het werk van Balthus

Balthus (Balthasar Kłossowski de Rola, 1908-2001) was schilder. In zijn werk zie je vaak erg jonge meisjes, in wat vroeger bevallige poses heette. Hij was van goede afkomst. Zijn moeder heeft na de scheiding van vader Klossowkski nog een affaire gehad met Rainer Maria Rilke. Pierre Klossowski was zijn broer.

In de Verenigde Staten is nu ophef ontstaan over het schilderij ‘Thérèse Revant’ (‘Thérèse Dreaming’) dat in het Metropolitan Museum of Art in New York hangt. The Guardian bericht erover. Mia Merrill heeft een petitie online gezet die vraagt om de verwijdering van het werk uit het museum: Doorgaan met het lezen van “Petitie tegen het werk van Balthus”