Eerste keer Martin Bril zien (en K. Michel)

Vandaag dacht ik aan de eerste keer dat ik Martin Bril van dichtbij zag. Het gebeurde bij Perdu aan de Kerkstraat. Ik denk ergens eind jaren tachtig. Op vrijdagmiddag werd daar borrel gehouden door Chris Keulemans. Als bezoeker uit Nijmegen was ik daar bij aanwezig, een keer.

Het groepje dat bijeen zat keuvelde wat, over gedichten, over literatuur, over nog meer gedichten… het ging in die jaren altijd over literatuur en gedichten, aan de lopende band. De vraag welk gedicht je mooi vond, of welk boek, was van levensbelang en je had er een dagtaak aan om er een antwoord op te formuleren.

De dichters die ‘er toe deden’ en de dichters die ‘er niet toe deden’… de rij namen kon elke week veranderen; wie de ene dag nog ‘intens’ schreef, bleek de volgende dag een ‘epigoon’ of een ‘hermeticus’, allebei geen aardig bedoelde omschrijvingen. Doorgaan met het lezen van “Eerste keer Martin Bril zien (en K. Michel)”

Het laatste jaar – Dirk van Weelden

Het laatste jaar van Dirk van Weelden gelezen, een roman met als uitgangspunt de vriendschap tussen Martin Bril en Van Weelden zelf. De dood van Bril (in 2009) zet de auteur aan tot een reflectie op het schrijverschap, dat is ontsproten aan de samenwerking tussen Bril en hemzelf en onder meer resulteerde in Arbeidsvitaminen. Het ABC van Bril & Van Weelden (1987) en Piano & Gitaar. De vooruitgang volgens Bril & Van Weelden (1990).

Vanuit ‘een gezamenlijke droom’, het leiden van een schrijvend leven, gaan ze na hun debuut al snel een eigen weg, allebei een weg die past bij het eigen karakter. Die karakters kwamen al in Arbeidsvitaminen naar voren, Bril was de ‘noterende’, op Amerikaanse en Rotterdamse leest geschoeide schrijver van glasheldere, soms sombere prozafragmenten, Van Weelden stelde zich meer op als het filosofische prijsdier. Doorgaan met het lezen van “Het laatste jaar – Dirk van Weelden”