Emílie Tomanová, Theodor Storm, Maarten ’t Hart

Natuurlijk weet ik niet wie Emílie Tomanová, geboren Matošková (1933-1994) was. Op Google is wat van haar werk te vinden, typisch Tsjechisch-Magisch-Realistisch. Vakmanschap en de neiging om de werkelijkheid (al dan niet noodgedwongen) een slag te draaien. Het is mooi werk. Bij een antiquariaat vond ik een a-typisch werk van haar, voor bijna niks, het kostte 340 kroon. Ik kocht het omdat ik het mooi vond en zocht thuis op wie de kunstenares was. Doorgaan met het lezen van “Emílie Tomanová, Theodor Storm, Maarten ’t Hart”

Het wachten is op een invitatie van Aad Meinderts/Stichting P.C. Hooft

Heel benieuwd ben ik, naar de open en eerlijke besluitvorming rond de P.C. Hooft-prijzen. De secretaris, Aad Meinderts, en de stichting die de prijs organiseert kunnen dan ook geen bezwaar hebben als ik eens een kijkje in de keuken kom nemen. Toch? De twitterdiscussie over de jaarlijks toegekende oeuvreprijs en Meinderts’ reacties staan hier.

Lezen (72)

Als ik vroeger droevig was, las ik een oud jeugdboek. Het ging over een arm echtpaar, dat een slechtlopend pension dreef. Totdat… er een man een kamer kwam huren voor langere tijd, een man die geheimzinnige zaken uitspookte op die kamer. De man was geen boef, integendeel, hij was een held. Een pionier in het vliegwezen. Het lezen van dat (een beetje kitscherige) boek, dat zag ik zelfs toen al, nam mijn droefheid weg. Ik raakte al lezend genezen.

Als ik me grieperig voelde, las ik een boek over een huisarts die zich vestigde op het platteland, waar hij de eerste jaren onder erbarmelijke omstandigheden, gewantrouwd door de lokale bevolking, moest ploeteren. Uiteindelijk won hij het vertrouwen van de plattelanders en verwierf hij geluk, een beetje aanzien en een nieuw leven.  Ik raakte al lezend minder grieperig, dat wil zeggen: ik voelde de koorts niet meer zo hevig door mijn lichaam trekken. Doorgaan met het lezen van “Lezen (72)”