Willem Kloos: ook herschreven / hertaald

Willem Kloos, sinds 1938 niet meer bij ons, schreef mooie maar echt onbegrijpelijke gedichten. Dit bijvoorbeeld. Tegenwoordig kunnen kinderen daar allemaal niets mee. Daarom heb ik het gedicht herschreven / hertaald. En ik deed dat met in gedachten Johan Cruijff, groot bevorderaar van kunst, of sport, voor jeugdigen. Dit sonnet stond ooit op De Contrabas, ik haalde het uit de mottenballen voor Michelle van Dijk, hertaalster van Louis Couperus.

Nummer Veertien

Soms denk ik bij mijn eigen: ik ben God.
Dan zit ik in mijn bovenkamer op een troon
en mag ik van mijn onderdanen doen
en laten wat ik  wil – als ik dat kan!

En als de grote groep supporters aanvalt
en mij uitscheldt en dan toch moet vluchten
als ik ze met mijn vuisten dreig en als ze dan
mijn troon zien, weet ik: soms lijk ik wel God.

En tóch, toch voel ik mij soms best alleen
en wil ik met mijn armen om je heen
eens flink mijn eigen laten gaan. Meteen.

Dan wil ik met je op de bek. Kus na kus
op jouw gebotoxte lippen, het voelt heel hard
en zacht, en ik kan helemaal niets meer zeggen.

© Willem Kloos / Chrétien Breukers

De eenzaamheid van Louis van Gaal

Louis van Gaal is een van de eenzaamste mensen op aarde. Niemand begrijpt hem helemaal, ook al doet hij nu al bijna 67 jaar zijn best om ons uit te leggen hoe het zit. Zelfs God krijgt niet helemaal de vinger achter de mens Van Gaal en zag hem uit zijn invloedssfeer verdwijnen. Toen Hij in 1994 de eerste echtgenote van de trainer tot zich nam, keerde de toenmalige trainer van AJAX zich af van het Roomse geloof waarin hij was opgevoed: ‘Op dat moment verloor ik mijn geloof. Ik voelde sterk aan dat ik met God niets meer te doen wilde hebben, omdat hij dit liet gebeuren. Als er een God is, moet hij de mensen respecteren!’ Van Gaal voelde zich niet gerespecteerd door God en sneed de banden door. Het is de omgekeerde wereld, de wereld van iemand die een eiland is of alleen op een eiland kan gedijen. Doorgaan met het lezen van “De eenzaamheid van Louis van Gaal”