The ballad of Buster Scruggs

Als een ‘gewone’ film een roman is, is The ballad of Buster Scruggs van de gebroeders Coen een verhalenbundel. En wat voor één! Of eigenlijk: Ja, wat voor één? Dat is nog niet zo gemakkelijk te zeggen. Wat wel zeker is: de zes losse verhalen hebben allemaal iets met elkaar te maken (duh!). Ik weet alleen niet precies wat. In een interview dat Bret Easton Ellis hem afnam, zegt Quintin Tarantino dat hij het script van een film als een apart kunstwerk ziet, los van de film die het moet worden. Soms schrijft hij dingen in het script die erin horen, ook al weet hij van tevoren dat ze de film niet halen. De tekst vraagt erom. Ergens, als de tekst en het beeld elkaar ontmoeten ontstaat, als het goed is, cinema. (En vanaf nu ga ik dingen uit de film verklappen, dus wie dat niet wil lezen moet niet op de link hiernaast klikken. Doorgaan met het lezen van “The ballad of Buster Scruggs”

Between heaven and hell there’s always Hollywood

bartonfinkDe film Barton Fink van Joel en Ethan Coen zag ik in de bioscoop, ik vermoed in 1991. Gisteren keek ik voor de tweede keer. Wat me in 1991 een film over vermalen schrijversdromen leek – Barton Fink wordt door Hollywood opgenomen en langzaam vermalen, ongeveer zoals William Faulkner en John Fante en vele anderen in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw – leek me gisteren plotseling een studie over, oh God, ik ga dat echt opschrijven, artistieke integriteit en de botsing tussen leven en kunst – in een tijd van crisis. Het is dus een… actuele film, al zijn films over crisissituaties altijd wel, ten naaste bij, actueel. Doorgaan met het lezen van “Between heaven and hell there’s always Hollywood”