Er was een vogel; en geen zong als hij

E cinere Phoenix

Er was een vogel; en geen zong als hij
wanneer herrijzend uit een dor verleden
van pijn en lust, hij weervond in de mei
een leven zonder maat en zonder reden.

Verliefd, verslaafd, gebonden aan de klei,
voegde ik mijn leeg bestaan naar de oude zeden,
hoorde in de stad den zang van elk getij
en in het veld den lokroep van de steden.

En steeds die droom: dat ik in het azuur,
eindlijk gezuiverd door het godlijk vuur,
zou stijgen in een wervelwind van vlammen…

En inderdaad een gloed heeft mij verblind,
maar het was de aardse gloed, waarvoor elk kind
zich schreiend bergt achter de donkre stammen. Doorgaan met het lezen van “Er was een vogel; en geen zong als hij”