The ballad of Buster Scruggs

Als een ‘gewone’ film een roman is, is The ballad of Buster Scruggs van de gebroeders Coen een verhalenbundel. En wat voor één! Of eigenlijk: Ja, wat voor één? Dat is nog niet zo gemakkelijk te zeggen. Wat wel zeker is: de zes losse verhalen hebben allemaal iets met elkaar te maken (duh!). Ik weet alleen niet precies wat. In een interview dat Bret Easton Ellis hem afnam, zegt Quintin Tarantino dat hij het script van een film als een apart kunstwerk ziet, los van de film die het moet worden. Soms schrijft hij dingen in het script die erin horen, ook al weet hij van tevoren dat ze de film niet halen. De tekst vraagt erom. Ergens, als de tekst en het beeld elkaar ontmoeten ontstaat, als het goed is, cinema. (En vanaf nu ga ik dingen uit de film verklappen, dus wie dat niet wil lezen moet niet op de link hiernaast klikken. Doorgaan met het lezen van “The ballad of Buster Scruggs”

Woody Allen: Match Point

match-point-scarlett-johansson-woody-allen-set-8-rcm0x1920uWat de NPO plotseling bezielde om twee films van Woody Allen aan te kopen, niemand zal het ooit weten. Maar daarom mochten we gisteren naar Match Point kijken en vandaag naar Annie Hall. Het kon minder, zeggen ze in Groningen. Anders dan Annie Hall is Match Point iets minder bekend, iets minder iconisch. Het is een ‘donkere’ Allen, meer Bergman dan Fellini. De Amerikaanse grootmeester laat ons in deze film de donkerste kant van de mens zien, de meest opportunistische, sterker, de hoofdpersoon die hij ons presenteert is het laagste van het laagste: een gewetenloze opportunist. Wat op zich fijn is, voor hem, maar als kijker zit je er mooi mee, je weet niet of je hem moet haten of omhelzen. Doorgaan met het lezen van “Woody Allen: Match Point”