Lezen (63)

Zalig zijn de schelen is een gedateerd boek. Ik bedoel dit helemaal niet neerbuigend, maar het register bevat zó veel namen uit een tijd die onherroepelijk voorbij is (van Armando tot Joop Waasdorp en van Wim T. Schipper tot Cherry Duyns), dat het voor lezers die jonger zijn dan, zeg, vijfendertig jaar onmogelijk is om het boek ten volle te begrijpen, of beter: om de culturele wereld waarin het boek is ontstaan te kunnen vatten.

Het is de hele ‘sfeer’ van de jaren zestig (en zeventig), het keten van Jan Cremer (wie?) en Rijk de Gooyer, het is het drinken in Café Scheltema en het rondhangen met kunstenaars. De lezer die deze mensen allemaal niet kan ‘plaatsen’, en dat zijn er natuurlijk met het verstrijken van de tijd meer en meer, staat al snel met lege of steeds legere handen. Doorgaan met het lezen van “Lezen (63)”