Er was een vogel; en geen zong als hij

E cinere Phoenix

Er was een vogel; en geen zong als hij
wanneer herrijzend uit een dor verleden
van pijn en lust, hij weervond in de mei
een leven zonder maat en zonder reden.

Verliefd, verslaafd, gebonden aan de klei,
voegde ik mijn leeg bestaan naar de oude zeden,
hoorde in de stad den zang van elk getij
en in het veld den lokroep van de steden.

En steeds die droom: dat ik in het azuur,
eindlijk gezuiverd door het godlijk vuur,
zou stijgen in een wervelwind van vlammen…

En inderdaad een gloed heeft mij verblind,
maar het was de aardse gloed, waarvoor elk kind
zich schreiend bergt achter de donkre stammen. Doorgaan met het lezen van “Er was een vogel; en geen zong als hij”

Lezen (93) Invocatio van H. Marsman

marsmanToen ik met De Contrabas stopte, nu alweer bijna een jaar geleden, kwam de Nederlandstalige poëzie me de keel uit. Ik schreef het zelf, in deze blogpost. Ik beschreef daarin ook hoe ik me over dit gevoel heen werkte: door aan een bloemlezing te werken. Een van de dichters die ik opnieuw ben gaan waarderen, is H. Marsman, en tijdens het herlezen (of misschien is scannen een beter woord) van zijn verzamelde gedichten bleef ik keer op keer haken aan het gedicht ‘Invocatio’: geschreven in een buigzaam Nederlands dat, hoewel niet modern, heel hedendaags en levend aandoet. Opgetrokken in een metrum dat zich onontkoombaar ontrolt, van de eerste strofe tot en met de laatste, waarbij eerste en laatste strofe niet toevallig hetzelfde zijn. Doorgaan met het lezen van “Lezen (93) Invocatio van H. Marsman”