De Avonden van Gerard Reve herlezen

Op mijn Facebook-pagina deed ik verslag van mijn herlezing van De Avonden. Ik ben geen volledig overtuigde Reviaan, maar ik hou wel van het werk van Reve, en De Avonden was daarin altijd een beetje een witte plek. Lees hieronder mijn stukken onder elkaar. Na herlezing weet ik één ding zeker: ik ga in 2020 meer Reve lezen en, vooral, herlezen.

Eerste dag

Op zondagmorgen 22 december 1946 begint de debuutroman De Avonden van Gerard Reve (toen nog Simon van het Reve). Dat is vandaag 73 jaar geleden. Ik heb nooit ‘meegelezen’ met het boek zoals sommige Revianen doen: elk jaar op 22 december beginnen met hoofdstuk 1 en op 31 december eindigen met hoofdstuk 10. Doorgaan met het lezen van “De Avonden van Gerard Reve herlezen”

Geert Wilders en Gerard Reve in Kerkrade – in 2010 (en nu)

Wat gebeurt er als je poëzie naar het volk brengt? Dat probeerden A.H.J. Dautzenberg, Tom Pijnenburg van GilaWorks en ik in 2010, nu 7 jaar geleden – maar de meest-genoemde politicus in 2017 was ook al de meest-genoemde politicus in 2010. Het verslag dat ik in 2010 voor De Contrabas schreef, hoeft bijna niet geactualiseerd te worden. Ik ben benieuwd hoeveel procent van de Kerkraadse kiezers in maart op de PVV gaat stemmen.

Gerard Reve was inderdaad een racist

Na 34 jaar werd er ‘eindelijk’ een keuze uitgezonden uit de opnames die Boudewijn Büch maakte van zijn ‘geruchtmakende’ interview met Gerard Reve, dat in uitgewerkte vorm in Het Parool verscheen en ondanks toezeggingen niet werd uitgezonden door de KRO-radio. Die omroep wilde de vingers niet meer branden aan het wat onbesuisde proza van de grote volksschrijver, die alle registers van zijn mensenhaat opentrok en de goegemeente gaf waar zij om vroeg: iets om ‘oh en ah’ bij te roepen. Doorgaan met het lezen van “Gerard Reve was inderdaad een racist”

De eerste alinea: Gerard Reve, Nader tot u

Foto: Joost Evers, via Wikipedia
Foto: Joost Evers, via Wikipedia

Toen ik nog een kleine jongen was, kwam er eens een man bij ons thuis, die een uitvinding van krijgskundige aard had gedaan, waarvan hij, door bemiddeling van mijn vader, hoopte zo spoedig mogelijk de Russiese regering de gelukkige bezitster te kunnen maken: nadat deze zijn vinding in toepassing zou hebben gebracht zou, naar de man zijn stellige overtuiging, het Rode Leger onoverwinnelijk zijn geworden. Gerard Reve, De Avonden, Nader tot U Van Oorschot, Amsterdam, 1966, ik citeer uit de zeventiende druk (1977).

Doorgaan met het lezen van “De eerste alinea: Gerard Reve, Nader tot u

Zoals eenzame gekken dat plegen te doen

de-procedureHet duurt even voordat je de subtiele ironie, waarvan het werk van Harry Mulisch doordrenkt is, ten volle begrijpt. Mulisch is geen typische Nederlander, of Hollander, zoals W.F. Hermans en Gerard Reve. Hij is een Duitse, nee Duits-Oostenrijkse, nee Oostenrijks-Hongaarse, nee Europese schrijver. Zijn stijl is niet bewust-klein, zoals die van Nescio (de meest overschatte schrijver van Noord-Holland) of zelfs maar literair (zoals van de meeste schrijvers): zijn stijl is, hij is wat hij is. Hij is Mulisch, en daarom is hij ook meer dan Mulisch. Dit is overigens een (mislukte) Mulischachtige wending. Doorgaan met het lezen van “Zoals eenzame gekken dat plegen te doen”

Kamperen in Duitsland

{9771d3c7-0302-6ca2-8ef8-2f1b52322d5c}‘We gaan kamperen in Duitsland,’ zei de vrouw tegenover me in de trein tegen haar vriendin. ‘Een wandel- en kampeertocht van veertien dagen.’ De vriendin keek verrast op: ‘Jij houdt toch niet van kamperen?’ ‘Nee, maar Johan vindt het fijn. En daarom ga ik mee. Het is tenslotte zomervakantie.’ ‘Hoezo?’ ‘Nou ja, dan ga je met elkaar ergens heen. Het was allemaal al zwaar genoeg, voor hem, de laatste tijd.’ ‘Hoe is het daar eigenlijk mee, zie je die ander nog?’ ‘Niet meer. Hij wil niet meer afspreken omdat ik met Johan getrouwd blijf en daarom maar om de drie weken tijd voor hem heb.’ Ze keek erbij of ze ten onrechte door het noodlot werd tegengewerkt. Doorgaan met het lezen van “Kamperen in Duitsland”