Dautzenberg en Stapel: Van licht en donker

Film is fictie, maar dat klopt natuurlijk niet. Film is fictie die de werkelijkheid aan de oppervlakte brengt, letterlijk werkelijker maakt. Of hij geeft aanleiding om over de werkelijkheid te spreken, wat sommige dingen uit de werkelijkheid die verborgen bleven aan de oppervlakte brengt en onthult. In hun boek Van licht en donker spreken A.H.J. Dautzenberg en Diederik Stapel over film. De titels van films en namen van regisseurs vliegen je om de oren – je bent tijdens het lezen voortdurend aan het zoeken naar nog meer informatie over de films waarover wordt gesproken, je maakt al lezend lijstjes van films die je nog moet zien. Het is een enthousiasmerend boek over film en die verschijnen niet zo veel in het Nederlandse taalgebied. Doorgaan met het lezen van “Dautzenberg en Stapel: Van licht en donker”

Je hebt het leven zelf gezien

Naar aanleiding van Tussen licht en donker van A.H.J. Dautzenberg en Diederik Stapel

Sommige dingen blijven onverklaarbaar. Waarom de films van Eric Rohmer zo fascinerend zijn is er een van. Je kijkt naar een verhaal van niks, niet-spectaculair opgenomen, heel strak in de verf gezet – en toch heb je na afloop het idee dat je net hebt gezien hoe een oude wereld ten onder ging, om plaats te maken voor een nieuwe (die te zijner tijd ten onder zal gaan). Je hebt, denk je, het leven zelf gezien. Maar hoe zag dat leven er dan uit? Daarop moet je het antwoord schuldig blijven. Het ontglipte je. Doorgaan met het lezen van “Je hebt het leven zelf gezien”

Lezen (98): Diederik Stapel

zuchten-diederik-stapel-boek-cover-9789491729713Onderweg naar werkzaamheden, te vreeslijk om je in te verdiepen, zat ik op het terras voor Toque Toque aan de Oudegracht. Ik wachtte op Diederik Stapel, die in het restaurant zou worden geïnterviewd voor een krant en mij voorafgaand daaraan zijn nieuwste boek zou overhandigen. Het heet Zuchten en is een paar weken geleden verschenen. Bijna net op tijd stapt Stapel het terras op. Plotseling zie ik waarom hij vroeger in een soapserie heeft gespeeld. Hij heeft een beetje dat knap-Gooise. Als hij op een van de stoelen naast me gaat zitten om mijn boek te signeren, draait een busje de gracht op. Vlak voor de schoenen van Stapel komt het tot stilstand. Doorgaan met het lezen van “Lezen (98): Diederik Stapel”