Voor de verre prinses, tweede vervolg

Op 18 februari 2018 schreef ik dit: ‘Een jaar geleden verscheen Voor de verre prinses, een bundel liefdesbrieven bij gedichten. Ik heb een paar keer geprobeerd om een ‘vervolg’ te schrijven. Blijkbaar had ik er een jaar voor nodig. Dit is of de eerste brief van een vervolg, of de slotbrief. Of misschien is de tekst wel iets anders.’  Dat vervolg staat hier >> Vandaag, op de altijd zo moedeloos makende Gedichtendag, een nieuw vervolg.

Zieken

Soms denk ik dat het niet meer om u gaat
en loop u in mijzelve kwijt te raken.
Maar in de muren vallen grote gaten;
verderf-engel die niemand overslaat.

Een doorkijk in een straat is een visgraat.
Grondroosters vreten weg. De voeten haken.
Groen zien de brievenbussen en naamplaten,
waarop geen letter meer te lezen staat.

Dood overal; skelet van stad die sterft,
omdat het leven overbodig wordt
zonder uw tred tegen de gevels aan.

Wanneer uw beeld van binnen uit bederft,
moeten mijn verzen als een huis vergaan
waarvan de zolder in de kelder stort. Doorgaan met het lezen van “Voor de verre prinses, tweede vervolg”

In de metro (29; in de trein van Schiphol naar Den Haag)

In de trein van Schiphol naar Den Haag verbaas ik me over de mooie nieuwe treinen die de NS blijkbaar heeft gekocht. Het geheel ademt een zinloze, en daarom hoge, vorm van ontwerpen uit. Je kunt er eigenlijk niks mee, met deze trein, behalve er in zitten en je redelijk comfortabel naar je eindpunt laten brengen. Deze trein is als een leven zonder wrijving en daar kan ik een half uur wel tegen. Naast me zit een man. Er groeien witte haren uit zijn neus. Als ik niet te vaak kijk, blijft mijn stemming onaangetast. Tot hij een appel uit zijn tas haalt en die een seconde of dertig opwrijft aan de mouw van zijn jas. Doorgaan met het lezen van “In de metro (29; in de trein van Schiphol naar Den Haag)”

In memoriam Daan de Ligt

daan de ligt‘Zo, nu stop ik er echt mee.’ Dat zijn de laatste woorden van het laatste blogbericht dat Daan de Ligt plaatste. En inderdaad, Daan is ermee gestopt, met leven. Gisteren, op dezelfde dag als Toots Thielemans. Ik heb Daan niet ‘gekend’, in de ouderwetse zin van het woord. Ik las zijn gedichten via Facebook en de enkele keer dat ik hem sprak waren we schutterige vreemden, die elkaar beter kenden uit de digitale dan uit de offline wereld. Doorgaan met het lezen van “In memoriam Daan de Ligt”

Lezen (80): Louis Couperus

Op de Haagse boekenmarkt kocht ik afgelopen donderdag het verzamelde werk van Louis Couperus. Niet de volledige werken, die tussen 1987 en 1996 verschenen, maar de ‘omstreden’ twaalfdelige editie die Van Oorschot in de jaren vijftig uitbracht. Ik vermoed dat het om de herdruk uit 1975 gaat. Dat zal ik woensdag weten, dan arriveert het pakket dat de antiquaar dinsdag zal verzenden. Ik kon die twaalf banden niet meenemen, ik had andere verplichtingen in de Hofstad: Rutger vierde zijn verjaardag van vier dagen eerder.  Doorgaan met het lezen van “Lezen (80): Louis Couperus”