De zee, de onbegrijpelijkste vorm van bestaan

Drie dagen had ik Clarice Lispector genegeerd. Volgens mij werd ze er een beetje narrig van. Het boek lag vanochtend plotseling naast mijn hoofdkussen. Ik sloeg het open en las: ‘Daar is hij, de zee, de onbegrijpelijkste van alle niet-menselijke vormen van bestaan. En hier op het strand staat de vrouw, het onbegrijpelijkste van alle levende wezens. Omdat de mens ooit een vraag over zichzelf had gesteld, is hij het onbegrijpelijkste van alle levende wezens geworden. Zij en de zee.’ Doorgaan met het lezen van “De zee, de onbegrijpelijkste vorm van bestaan”

Het uitvinden van het schrijven – over Clarice Lispector

lispectorClarice Lispector schrijft in De ontdekking van de wereld alsof ze het schrijven per zin, of per woord, uitvindt. Ik ben nu al vier dagen bezig in dit nieuwe deel van privé-domein en ik ben op bladzijde 160. Toch heb ik het idee dat ik al drie jaar met het boek leef. Bij Lispector lopen denken en schrijven in elkaar over; denken, schrijven en leven. Het is een boek waarin alle vervelende eigenschappen van de auteur (koketterie, bewust-onwetend proberen te zijn) gewoon zijn blijven staan, zonder dat ze gaan tegenstaan. Doorgaan met het lezen van “Het uitvinden van het schrijven – over Clarice Lispector”