Humor ist, wenn man trotzdem lacht

Lachen om een krantenbericht, ik doe het zelden. Maar toen ik dit las, lachte ik. Het is helemaal niet grappig, wat daar staat! De man waarover het bericht gaat, sprong met gevaar voor eigen leven voor zijn zoon en raakte gewond. Blijvend! Eigenlijk is hij een held. En toch is er iets, wat voortdurend op mijn lachspieren werkt, spieren die bij mij wel nog allemaal werken. Bij die man niet meer. (Daar ga ik weer.) De locatie waar een en ander zich afspeelde is goed voor een nieuwe lachsalvo. Het Nigel de Jongplein. Nigel de Jong! De enige voetballen zonder lachspieren. Die tijdens de WK-finale van 2010 schopte naar alles wat bewoog. Sommige Spaanse voetballers schrikken er nog zwetend van wakker. Net op dat plein werd Appie Nouri herdacht. Over Appie niets dan goeds, maar dat wisten we al. Het is droevig, ik geef het meteen toe. Zo jong. Zo getalenteerd. Zo eeuwig voortlevend als kasplant. Maar waarom werd hij herdacht met vuurwerk? Wat is daarvan precies de toegevoegde waarde? En waarom werd dat vuurwerk laag afgevuurd? Het is een cocktail van onhandigheid en zinloos (auditief) geweld die het geheel, het spijt me oprecht, komisch maakt. Voor mij dan. De bedoeling van die herdenking was waarschijnlijk goed, maar zij werd uitgevoerd zonder rekening te houden met zaken die de wellevendheid betreffen. Vuurwerk tijdens een herdenking, het heeft iets weg van totaal dronken op een begrafenis verschijnen – en struikelen en in de kuil vallen. Het mooiste is het slot van het artikel: Rachid en zijn familie vragen zich af hoe zoiets heeft kunnen gebeuren, ze ze komen graag in contact met de diegenen die het vuurwerk afstaken. Dat is de aankondiging van jarenlang zinloos procederen en het afdwingen van een schadevergoeding. De een zijn hersendood, en zo voort. (Hier de laatste lach laten wegsterven en serieus kijken.) Ik denk soms aan deze column, van Boudewijn Büch.

Gerard Reve was inderdaad een racist

Na 34 jaar werd er ‘eindelijk’ een keuze uitgezonden uit de opnames die Boudewijn Büch maakte van zijn ‘geruchtmakende’ interview met Gerard Reve, dat in uitgewerkte vorm in Het Parool verscheen en ondanks toezeggingen niet werd uitgezonden door de KRO-radio. Die omroep wilde de vingers niet meer branden aan het wat onbesuisde proza van de grote volksschrijver, die alle registers van zijn mensenhaat opentrok en de goegemeente gaf waar zij om vroeg: iets om ‘oh en ah’ bij te roepen. Doorgaan met het lezen van “Gerard Reve was inderdaad een racist”

Dit lied met rijmend toebehoren is de triestheid aangeboren – over Boudewijn Büch

boudVoor Staalkaart (een blad dat helaas ophoudt te bestaan, wegens dicht-draaiing van de subsidiekraan, schreef ik een artikel over Boud, het verzamelde leven van Boudewijn Büch, een biografie door Eva Rovers.

Boudewijn Büch (1948-2002) was charmant, iets anders kun je na het lezen van deze biografie niet concluderen. Ook biografe Eva Rovers heeft zich laten inpakken door de boekenwurm, reis- en rijstleider, wat resulteerde in een levensverhaal dat meer wegheeft van een hagiografie dan van een doorwrochte biografie. Doorgaan met het lezen van “Dit lied met rijmend toebehoren is de triestheid aangeboren – over Boudewijn Büch”

Boudewijn Büch, de man die zichzelf verzon

buchkleis
Ger Kleis en Boudewijn Büch – Foto: Archief Kleis

Toen Jack en ik in de rij gingen staan voor de boekpresentatie van Boud, de biografie die Eva Rovers heeft geschreven over Boudewijn Büch, zag ik Hans Kazan lopen. Hij wilde de rij ontwijken. ‘Tovert u de rij meteen even weg?’ vroeg ik. Hij verstond me niet. We wachtten af, in de zekerheid dat we een reservering hadden. Zelfs het voorkruipen van Elsbeth Etty kon ons niet van ons stuk brengen. Doorgaan met het lezen van “Boudewijn Büch, de man die zichzelf verzon”