Belangrijke gedachten, gedichten – over Nooteboom en (alweer) Dylan

voorkant-monniksoog-195x300Op Tzum citeert Remco Ekkers uit de nieuwe bundel van Cees Nooteboom: ‘Probeer het, alleen nog maar woorden, geen gevoel, / de macht waarmee ze zichzelf zijn, jij niet meer bestaat / en alleen nog maar luistert, taal weerspiegeld in taal. / Voel hoe je langzaam verdwijnt, buitengesloten,’ nou en zo voort en zo verder. Het hele gruwelkabinet vol nadrukkelijk poëtisch gezweef, en dat in maar vier regels. Toch knap van Cees, om alle poëzie binnen de kortste keren uit de taal te meppen en er een soort catechismustekst voor in de plaats te zetten. Doorgaan met het lezen van “Belangrijke gedachten, gedichten – over Nooteboom en (alweer) Dylan”

Joris van Groningen is jarig

jorisOmdat Joris van Groningen vandaag jarig zou zijn geweest, las ik het mooie in memoriam van Maarten Hell nog eens. Eén zin trof me, omdat ik vergeten was dat wat Hell hier beweert ook inderdaad zo wás: ‘Je kon hem tot grote woede drijven door iets aardigs over Bob Dylan te zeggen en – omgekeerd – iets onaardigs over Harry Mulisch.’ Gelukkig heeft hij de toekenning van de Nobelprijs aan Dylan niet meer hoeven meemaken, zou je bijna denken (en heeft hij mijn volgens hem ongetwijfeld laffe, onterechte verdediging van ’s mans oeuvre nooit onder ogen gekregen). Doorgaan met het lezen van “Joris van Groningen is jarig”

A little confused, I remember well – over Bob Dylan

In mijn ontvankelijke jaren, in 1979, kreeg ik de lp Bob Dylan: At Budokan. Ik was nogal onder de indruk van Simple twist of fate, gebracht met een laagvliegende viool. Uit de Popencyclopedie (toen nog gewoon een boek, dat je moest doorbladeren) leerde ik dat het nummer van Blood on the tracks kwam, en die plaat moest ik hebben. Ik kreeg hem geloof ik voor mijn volgende verjaardag. De tekst van Simple twist of fate – voor zover ik hem kon verstaan – prevelde ik soms, ik was nogal een romantische knaap, voor me uit als ik op de fiets vanuit Leveroy richting Weert & school peddelde: Doorgaan met het lezen van “A little confused, I remember well – over Bob Dylan”

13 en 14 oktober 2016

Gisteren was het 13 oktober. Bob Dylan kreeg de Nobelprijs voor literatuur toegekend. Meteen erna stak een kleine storm op, waaraan hoera-roepers en boe-zeggers een bijdrage leverden. Eerst schrok ik, maar nu ben ik geloof ik om. Bob Dylan is het goede bewijs dat je je leven lang dichter kunt zijn, zonder ooit een bundel te publiceren. En dat is ook wel eens fijn. Bovendien bewijst hij de stelling die Dieuwertje Mertens en ik in onze bloemlezing Dichters uit de bundel centraal stelden: poëzie zingt zich steeds meer los uit de traditionele bundel. Misschien is Bob Dylan niet de eerste aan wie je denkt, bij het werkwoord zingen, maar toch. Doorgaan met het lezen van “13 en 14 oktober 2016”

Een regenachtige avond in een oud huis

cheeverDe conducteurs controleerden wel, vanochtend. Zij waren niet van de FNV en deden daarom gewoon hun werk. In mijn coupé kregen vijf mensen een boete. Ik niet. Ik ben een brave jongen. Ik had ingecheckt. Tijdens het inchecken dacht ik aan de Chrétien van dertig jaar geleden, die het risico genomen had. ‘May you grow up to be righteous / May you grow up to be true / May you always know the truth / And see the lights surrounding you’ zong Bob Dylan al, die het wel nog liet volgen door: ‘May you always be courageous / Stand upright and be strong’, dus ik weet niet of ik altijd jong ben gebleven. Doorgaan met het lezen van “Een regenachtige avond in een oud huis”