Fragment uit Het wikkelhart

Bertram Koeleman is een interessante schrijver. Ik ben na het schrijven van deze zin niet door een bliksemstraal getroffen, dus hij was minder erg dan ik dacht. Onlangs las ik Het wikkelhart, zijn meest recente roman. Het is moeilijk te zeggen waarom de ene schrijver je wel weet mee te slepen en de andere niet, maar Koeleman sleepte me van begin tot einde mee (weer geen bliksemstraal). Waar de roman over gaat? Moeilijk te zeggen, al is het verhaal op zich niet heel ingewikkeld. Er zit iets met jeugdvriendschappen in, iets met geheimen, iets met schrijvers en hun drijfveer om te schrijven: het is een verhaal dat nog gebruik maakt van onmodische artikelen als ‘schijn’ en ‘wezen’ en het is op een even onmodische wijze mooi en dwingend geschreven zonder ouderwets aan te doen. Integendeel. Bovendien roept het geheimen op die niet worden prijsgegeven. Hoewel, het einde is misschien net even over de rand. Toch ga ik het boek ooit herlezen. Voor de stijl en het verhaal. Hoe mijn eerste lezing verliep, beschrijft Koeleman hieronder zelf. Doorgaan met het lezen van “Fragment uit Het wikkelhart

Fragment uit Een onbarmhartig pad

Een boek dat ik, tegen mijn eigen verwachting of vooroordeel in, erg goed vind: Een onbarmhartig pad van Gerwin van der Werf. Van der Werf doet allemaal dingen waar ik eigenlijk niet van houd. Hij schrijft ‘aardkloot’ en gebruikt medicinale termen als ‘vagina’ en ‘borsten’. Hij schrijft mooi en ik vind dat er al te veel boeken verschijnen waarin zo verschrikkelijk MOOI wordt geschreven. En toch legde ik Een onbarmhartig pad pas neer toen ik het uit had. Het is niet alleen een pageturner, waar ik overigens ook al niet van houd, het is… nu ja, het is gewoon een goed boek. Een roman waarin Van der Werf alle touwtjes in handen heeft en de lezer gezellig van het kastje naar de muur stuurt. Een aanrader, voor leesclubleden en echte lezers (ik ben allebei).  Doorgaan met het lezen van “Fragment uit Een onbarmhartig pad

Fragment uit De polyglotte geliefden

Volgens de uitgever is De polyglotte geliefden van Lina Wolff ‘een buitengewoon originele, prikkelende verkenning van machtsverhoudingen, van de male gaze, en van de manipulatieve eigenschappen van de literatuur.’ Dat is allemaal misschien waar, maar ik vond het eigenlijk gewoon een erg goed boek, eindelijk eens een boek over ‘deze tijd’ dat dwingend is geschreven en heel goed verteld; je wordt er iets wijzer van en je blijft, aan het eind, met lege handen staan. Je kunt er iets mee, met het boek, zonder dat het per se hoeft. Het is een ideaal boek om met huid en haar te lezen. Een fragment: Doorgaan met het lezen van “Fragment uit De polyglotte geliefden

Fragment uit: Winter in Amerika

Winter in Amerika is de meest recente roman van Rob van Essen.

Terug in de kamer ging ik voor de boekenkast staan, bij de romans. Ik liet mijn hand over de ruggen glijden. Dit is waar het om gaat, dacht ik, een beetje plechtstatig, maar ik meende het wel. Dit was ook een vorm van vriendschap, liefde misschien wel. Misschien was het een verslaving, maar ook dat was dan iets moois. Alles kwam hier uiteindelijk op neer, de manier waarop ik mijn geld verdiende, de wereld waarin ik me bewoog en die voortdurend veranderde en die voor iedereen die ouder werd potsierlijke trekken aan begon te nemen (zo was het altijd geweest, nam ik aan), alles draaide hierom, om die paar boeken die je nooit weg zou doen, de paar schrijvers metwie je vriendschap had gesloten terwijl ze misschien al jaren, eeuwen dood waren.
Ik pakte The House on Eccles Street van de plank, bladerde er even doorheen, glimlachte bij een passage en zette hem weer terug. Ik was alleen, ik mocht nu zo plechtstatig zijn als ik wilde; hier ging het om, deze verhalen; nee, niet de verhalen, het ging om meer dan dat, om de inhoud, alles wat het boek bevatte en wat je in je opnam, naar je hoofd verplaatste, hoe je je dat eigen maakte, hoe met de tekst werelden meekwamen waarin je geloofde, verzonnen werelden die écht waren, op die geheimzinnige manier waarop alles wat door een ander was verzonnen tegelijkertijd zowel waar als niet-waar kon zijn – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – als ik het boek van Costello niet al had teruggezet, had ik het uit m’n handen laten vallen. Zowel waar als niet-waar – was het (ik ging er even bij zitten), was het al die tijd gewoon over literatuur gegaan en had ik dat niet doorgehad? Was het zo simpel, was het geen inzicht geweest maar een raadsel waarop me pas nu het antwoord duidelijk was geworden, of erger nog, want banaler, de samenvatting van waar ik me beroepsmatig al zo lang mee bezighield?

Kwaliteit is onze reclame (met correctie)

Wat ik altijd mooi vind om te lezen, zijn de zedige opmerkingen over ‘literaire kwaliteit’ als er in uitgeefland iets rommelt. Daarom is het verfrissend dat Mizzi van der Pluijm, die van AtlasContact naar DasMag verhuist, het anders aanpakt. Volgens NRC/Handelsblad werd haar sollicitatie begeleid door deze woorden: ‘‘‘Ik wil jullie helpen het been gestrekt te houden,” zei Mizzi van der Pluijm volgens Das Mag-oprichters Toine Donk en Daniël van der Meer toen ze hen benaderde.’  Doorgaan met het lezen van “Kwaliteit is onze reclame (met correctie)”