Duizend stukken vlees in plastic

In de Albert Heijn was de vulploeg bezig. Twee jongens duwden een kar vooruit. ‘Duizend stukken vlees in plastic,’ zei een van de jongens. ‘Wolla,’ zei de andere. Ik hield mijn pas in tot ze voorbij waren. Bij de groenteafdeling zocht ik naar iets om te eten, maar ik zag niets waar ik zin in had. Het was erg druk in de winkel. Bij de koffieautomaat stond een rij van vier mensen: een bejaarde, een hipster, een vrouw met een bloemetjesjurk en een jonge jongen met dreadlocks. De wereld gaat binnen niet al te lange tijd ten onder en niemand zal gered worden. Niemand, of iedereen. Doorgaan met het lezen van “Duizend stukken vlees in plastic”

Stelletjes in de Albert Heijn

Hazard_T.svgWeinig is erger dan stelletjes in de Albert Heijn. Vooral als ze niet precies tot overeenstemming kunnen komen over wat ze moeten kopen. Het zijn de in het openbaar voortgezette schermutselingen die, eenmaal in schijnbare harmonie buitenshuis gearriveerd, veranderen van ‘Nee, ik vind het niet fijn als je het doet met Johan’ in ‘Je weet best dat ik niet van paprika houd… koop dan ook GEEN paprika’. Ik stond iets na zes uur naast een dergelijk koppel bij de groenten- en fruitafdeling; hun paprika was een extra bakje perziken (‘Ja, ze zijn in de bonus, maar twee bakjes krijgen we niet meer op voor de vakantie’) en hun Johan heette George, spreek uit Gé Or Ge, een naam die de man zich liet ontvallen toen zijn vrouw net iets te lang over die twee bakjes door bleef emmeren. Doorgaan met het lezen van “Stelletjes in de Albert Heijn”

This is some serious gourmet shit

albertheijn03In de Albert Heijn aan de Vondellaan stond een oude man bij de koffieautomaat. Hij keek me aan en zei: ‘Thuis is de koffie niet zo lekker.’ Ik knikte en wilde verder lopen. Maar er zat hem nog iets dwars, dat kon ik wel merken. Ik had de tijd en bleef even staan. In de hemel trok Carmiggelt een grimas, hij was zijn sardonische zelf. Doorgaan met het lezen van “This is some serious gourmet shit”

De restaurantzegels van Albert Heijn

maxresdefaultSinds kort vraagt de caissière van de Albert Heijn weer na elke betaling: ‘Spaart u restaurantzegels?’ Dan buig ik het hoofd, slik even diep en zeg: ‘Nee.’ Deze uitwisseling duurt nauwelijks twee seconden en vervult mij elke keer met schaamte. Ik heb het gevoel dat de juffrouw achter de kassa mij een principiële zeikerd vindt, die niet meedoet aan spaaracties. Dat is niet zo, het ligt oneindig veel ingewikkelder, maar ja, ga dat maar eens uitleggen. Doorgaan met het lezen van “De restaurantzegels van Albert Heijn”