Limburg

Helaas. Ik weet niet precies hoe het zit.

Gerbrand Bakker

Eén keer eerder in mijn leven heb ik een lezing gehouden in Limburg. Nee, ik meen dat er ook een lezing geweest is in Noord-Limburg en die werd wel aardig bezocht. Eén keer eerder in Maastricht. In die Dominicanerkerk. Er stond een enorme geluidsinstallatie klaar. Er kwamen twee dames op af. De rest van het winkelende publiek keek me aan alsof ik, ja, dat weet ik niet goed, wat was. Gisteravond gesprek onder leiding van Erik Lindner, met Roos van Rijswijk en mij. Op de Van Eijk Academie. Er waren zeven (7) bezoekers. Limburg. Moeilijke provincie. Altijd maar schreeuwen tegen westerlingen, tegen de randstad, altijd en eeuwig dat misplaatste minderwaardigheidsgevoel. Maar als er dan een westerling, wat zeg ik: drie (3) westerlingen, afzakt/afzakken, komen ze niet. Misschien omdát het westerlingen zijn, misschien omdat ze daarmee willen aangeven: jullie interesseren ons niet. Er was geen voetbal op de tv en ook…

View original post 413 woorden meer

Michel Houellebecq stemt vandaag niet

Michel Houellebecq stemt niet. Dat vertelt hij in een interview met France2 van 4 mei jongstleden, waarover Elsevier vandaag bericht. Zoals gewoonlijk antwoordt Houellebecq niet rechtstreeks. Via omtrekkende bewegingen (hij k0n niet stemmen op Macron, Fillon of Le Pen), maar dat geeft niet, want hij houdt alleen van directe democratie en stemt daarom helemaal niet. Hij ziet er goed uit op het filmpje, overigens. Zijn haar zit zelfs hip en hij lijkt over nieuwe tanden te beschikken. Bovendien is hij voorzichtig-positief over de toekomst van Frankrijk. Het is wat. De (voormalige?) dubbele houding tegenover politiek en verkiezingen verwoordt hij mooi in Onderworpen: Doorgaan met het lezen van “Michel Houellebecq stemt vandaag niet”

Dautzenberg en Stapel: Van licht en donker

Film is fictie, maar dat klopt natuurlijk niet. Film is fictie die de werkelijkheid aan de oppervlakte brengt, letterlijk werkelijker maakt. Of hij geeft aanleiding om over de werkelijkheid te spreken, wat sommige dingen uit de werkelijkheid die verborgen bleven aan de oppervlakte brengt en onthult. In hun boek Van licht en donker spreken A.H.J. Dautzenberg en Diederik Stapel over film. De titels van films en namen van regisseurs vliegen je om de oren – je bent tijdens het lezen voortdurend aan het zoeken naar nog meer informatie over de films waarover wordt gesproken, je maakt al lezend lijstjes van films die je nog moet zien. Het is een enthousiasmerend boek over film en die verschijnen niet zo veel in het Nederlandse taalgebied. Doorgaan met het lezen van “Dautzenberg en Stapel: Van licht en donker”

met ongeknipte nagels over straat

Heel even was ik weer in de Govert Flinckstraat, ter hoogte van nummer 280-D, waar ik zes jaar woonde. ‘Onder het plaveisel nog steeds drijfzand.’

reddend zwemmen

van der elsken.png

Met Chrétien Breukers naar de tentoonstelling van Ed van der Elsken in het Stedelijk. De tentoonstelling is al net zo onoverzichtelijk als het museum-na-de-verbouwing. Er zijn witte zalen die elk aan een aparte locatie zijn gewijd, aan begin en eind zijn er zwarte zalen met vitrines en filmloops en waar je dezelfde dingen tegenkomt als in de witte zalen, maar dan toch anders. Veel kende ik al, het wilde maar niet indrukwekkend worden, misschien ontbrak het ons ook aan de nodige concentratie. Of misschien hou ik gewoon niet zo van het extraverte geklofte jongenimage dat Van der Elsken zich aanmat. In de jaren vijftig was hij op zijn best.

Filmbeelden van Amsterdam zoals het ooit was doen het altijd goed, omdat het vergelijkingsmateriaal is. Gruiziger, die stad van vroeger, en met veel meer kaalslag. De afbraak van de jodenbuurt, de met onkruid overwoekerde woestijn waar ooit de Stopera zou worden…

View original post 353 woorden meer

Schrijven en architectuur in Toscane:

Weblog van Chrétien Breukers

Onsia Goemans organiseert een themareis naar Toscane: schrijven en architectuur. In de week van 27 mei tot en met 3 juni 2017 kun je in het prachtig gelegen Casa Speri in het noorden van Toscane schrijven en kennis maken met een paar architectonische highlights in de omgeving.

Het voormalig Toscaanse boerenhuis Casa Speri, met privézwembad en een grote tuin omringd door een fruit- en olijfgaard, is een oase van rust. Op het terras met uitzicht over Pescia zal Chrétien Breukers dagelijks de deelnemers begeleiden bij het schrijven van een paar verhalen. Het combineren van de twee disciplines, schrijven en architectuur, leidt tot nieuwe inzichten en helpt je je schrijftalent verder te ontwikkelen.

Lees meer op de website van Onsia Goemans >>

View original post

Nachtzuster Huppert

Het is een stuk uit juni, maar plotseling actueel.

Weblog van Chrétien Breukers

Gisteren zag ik Elle, de nieuwe film van Paul Verhoeven. Het was een festival van de gewone Verhoeveniana: seks, geweld, macht en overheersing. Verrassend, of zelfs spannend, werd het nergens, ook al had Verhoeven nog zo zijn best gedaan om zo veel mogelijk thrillerelementen uit de hoge hoed te toveren, van het in het donker tegen iemand opspringende kat tot de verkrachter die ineens in de achtertuin blijkt te staan. Verrassingen alom.

View original post 772 woorden meer

Recensie Dichters uit de bundel in Nederlands Dagblad

dubvoorplatJoghum Zijlstra komt in het Nederlands Dagblad woorden tekort om Dichters uit de bundel te prijzen. Samen met Dichters van het nieuwe millennium van Jeroen Dera, Sarah Posman en Kila van der Starre.

Dit neemt echter niet weg dat de samenstellers uitstekend zijn geslaagd in hun doelstelling om in één bloemlezing de klassieke gedichten uit de periode 1880-circa 1970 op te nemen samen met de gedichten die een tijdsbeeld geven van de periode van 1970-2015. (…) Ik hoop vooral dat de bundel een plek krijgt in veel leslokalen en huiskamers; dat we leerlingen erin laten bladeren; binnen handbereik brengen van opgroeiende tieners; als docent er zelf af en toe uit voorlezen; interesse wekken, namen laten vallen, citaten herhalen. Leg het thuis boven op de stapel kunstboeken.’ Hele recensie via Blendle of na ‘lees-verder’: Doorgaan met het lezen van “Recensie Dichters uit de bundel in Nederlands Dagblad”

Nare mensen die Limburgers nadeden & Annie Ernaux

annieernauxVroeger was alles beter. Behalve de televisieprogramma’s. Gisteren zag ik Mies Bouwman op DWDD Gemist, zij bleek te zijn gevierd omdat ze er heel lang geleden al was en nog steeds niet was gestorven, de televisie in Nederland bestond 65 jaar, en plotseling kwam alles terug, mijn hoofd liep er weer van over, van het ‘amusement’ uit de jaren zeventig, de eindeloze zaterdagavonden vol met diezelfde Mies Bouwman, of met Fred Oster, of Ted de Braak, of Berend Boudewijn, of Martine Bijl, of Jos Brink en Albert Mol, of met humor van André van Duin en de Mounties, of, of, of… Doorgaan met het lezen van “Nare mensen die Limburgers nadeden & Annie Ernaux”

Nummer zes met extra kogels

Mijn eerste slaapplek in Amsterdam, het was 1994 en ik had een baan aangenomen bij een boekhandel, lag boven een Chinees afhaalrestaurant aan de Binnen Bantammerstraat. Als je naar binnen wilde, moest je eerst door het restaurant zelf. Mijn kamer was redelijk groot en bevond zich op de derde verdieping. Als ik naar de douche ging, sijpelde er water naar beneden, langs de groen-uitgeslagen wanden van de tweede en de eerste verdieping en de begane grond. De huisbaas beloofde er iets aan te doen. Volgens de andere bewoners beloofde hij dat al een paar jaar. Doorgaan met het lezen van “Nummer zes met extra kogels”

Kamperen in Duitsland

{9771d3c7-0302-6ca2-8ef8-2f1b52322d5c}‘We gaan kamperen in Duitsland,’ zei de vrouw tegenover me in de trein tegen haar vriendin. ‘Een wandel- en kampeertocht van veertien dagen.’ De vriendin keek verrast op: ‘Jij houdt toch niet van kamperen?’ ‘Nee, maar Johan vindt het fijn. En daarom ga ik mee. Het is tenslotte zomervakantie.’ ‘Hoezo?’ ‘Nou ja, dan ga je met elkaar ergens heen. Het was allemaal al zwaar genoeg, voor hem, de laatste tijd.’ ‘Hoe is het daar eigenlijk mee, zie je die ander nog?’ ‘Niet meer. Hij wil niet meer afspreken omdat ik met Johan getrouwd blijf en daarom maar om de drie weken tijd voor hem heb.’ Ze keek erbij of ze ten onrechte door het noodlot werd tegengewerkt. Doorgaan met het lezen van “Kamperen in Duitsland”