Weblog van Chrétien Breukers

In de metro (35): Claire Goll

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 20/03/2019

In de metro begin ik Alles is ijdelheid van Claire Goll voor de tweede keer te lezen. Afgelopen vrijdag had ik het voor het eerst uit. Daarna slingerde door mijn flat en zwierf het over mijn bureau op kantoor. Iemand heeft een post-it in het boek geplakt: ‘Hier beginnen’, gevolgd door een emoticon van een gezichtje met de tong half naar buiten. Ik kijk onder het gele blaadje en lees:

Ze bezat een hele verzameling zwepen, knuppels en karwatsen en naargelang de straf die ze in de zin had koos ze zorgvuldig wikkend en wegend een van die instrumenten uit. Dan volgde een verhandeling om de kwaliteit te roemen van het kweltuig dat ze voor mijn gezicht heen en weer zwaaide: ‘Hier heb ik een zweep met dunne en deugdelijk gevlochten riemen… Iedere millimeter van je huid zal de slagen voelen… Er zijn tenminste nog fatsoenlijke handwerkslieden met hart voor hun werk die het verschil tussen een zweep en een plumeau kennen… Maar je bent zo arrogant dat ik beter deze karwats kan gebruiken… In de kern zit een wilgentwijg, dan komen de slagen harder aan, dan striemt het meer… Misschien probeer ik ze wel allebei; dan kunnen we zien wanneer je het hardste loeit.’

(more…)

In de metro (34): Zdeněk Hřib spreekt

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 12/03/2019

Ik sta te wachten op de gele lijn. Iemand begint de praten over de intercom. In het Engels, dat wil zeggen: in het Engels dat Tsjechen soms spreken als ze denken dat ze Engels spreken. Het is een mooie dag, zegt de stem. Die de stem is van Zdeněk Hřib, de burgemeester, hij stelt zich netjes aan de wachtenden voor. Vandaag gedenken we dat twintig jaar geleden — en dan loopt de metro binnen en overstemt het lawaai de vreugdevolle gebeurtenis, alsmede de herhaling ervan in het Tsjechisch. Ik laat één trein lopen, in de hoop dat het nog een keer te horen is. Helaas. (more…)

In de metro (33)

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 01/03/2019

Ik probeer een boek te lezen in de metro. Het is geschreven door Richard Brautigan, heet An unfortunate woman en het is, net als alle andere romans van dezelfde auteur, een roman én geen-roman. De auteur breekt soms in in zijn boek, om commentaar te leveren op wat hij schrijft, en op het schrijfproces. Het verhaal springt van de hak op de tak, het ‘gaat’ over een auteur die in het huis woont waar een vrouw, waarschijnlijk een vriendin van de auteur, zich heeft opgehangen. En over een vrouw die aan kanker aan het sterven is, ergens, ver weg. (more…)

In de metro (32)

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 15/02/2019

In het metrostation, vlakbij de doorgang naar de roltrappen, ligt een man op de grond. Hij stinkt, hij is oud en hij bloedt. Naast hem staat een veiligheidsbeambte die hem vragen stelt. Hij geeft geen antwoord. Hij veegt bloed uit zijn gezicht met een paar servetjes van bakkerij PAUL. Ik blijf staan om te kijken. Ik vertrouw de beambte niet. Misschien is hij degene die de man zijn bloedende hoofdwond bezorgde. Dat lijkt niet te kloppen. Er komen twee ambulancebroeders naar beneden. Ze voegen zich bij de beambte en vragen aan de zwerver — je kunt wel zeggen dat de man er als een zwerver uitziet, en dus, zeer waarschijnlijk, een zwerver is — wat er met hem aan de hand is. Het gaat špatný. Ja, dat hadden we al gezien. (more…)

In de metro (31)

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 10/02/2019

De vrouw in de metro wordt naar binnen gerold door een begeleidster. Ze hebben het erg druk met elkaar. De gehandicapte vrouw lacht veel. Eigenlijk is het een erg knappe vrouw, ze heeft alleen een beetje een scheef gezicht. Ze draagt ook leuke kleren en geen gewatteerde winterjas die de mens in een michelinpoppetje verandert, één van de allerergste fashion statements die hier worden gemaakt — en het zijn er nogal wat. De vrouw in de rolstoel lijkt een beetje op een Nederlandse schrijfster die een paar mooie romans en een essay heeft geschreven. Met in plaats van een recht een scheef gezicht, dus. Daar raak ik binnen een paar haltes aan gewend. (more…)

In de metro (29; in de trein van Schiphol naar Den Haag)

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 30/01/2019

In de trein van Schiphol naar Den Haag verbaas ik me over de mooie nieuwe treinen die de NS blijkbaar heeft gekocht. Het geheel ademt een zinloze, en daarom hoge, vorm van ontwerpen uit. Je kunt er eigenlijk niks mee, met deze trein, behalve er in zitten en je redelijk comfortabel naar je eindpunt laten brengen. Deze trein is als een leven zonder wrijving en daar kan ik een half uur wel tegen. Naast me zit een man. Er groeien witte haren uit zijn neus. Als ik niet te vaak kijk, blijft mijn stemming onaangetast. Tot hij een appel uit zijn tas haalt en die een seconde of dertig opwrijft aan de mouw van zijn jas. (more…)

In de metro (28)

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 25/01/2019

In de metro zit een vrouw die niet in de gaten heeft dat de rits van haar broek los is. Ik kan er niks aan doen, ik moet kijken. Het is een beetje als het lezen van een boek van (naam invullen): je wilt niet, maar er is niks aan te doen. Achteraf voel je je alsof je drie gebakjes in vijf minuten naar binnen werkte. Het is geen kijken meer, welbeschouwd, het is het opslorpen van een gebeurtenis die alleen maar gênant is omdat jij kijkt. Verder is iedereen lekker met zijn eigen drie gebakjes bezig. Uitstappen doet ze ook al niet. (more…)

In de metro (27)

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 11/01/2019

Mijn kapster zit in de metro. Ze heet Marika. Ze haalt haar handen door mijn kuif en zegt dat ik snel langs moet komen. Dit kan echt niet meer. Ik heb mijn haar nu korter dan ooit, of in elk geval korter dan ooit in de afgelopen vijfentwintig jaar. We zijn allebei op weg naar halte Nové Butovice. Als we uitstappen, zegt ze: ‘Loop even mee.’ Ze werkt in het winkelcentrum, niet ver van mijn huis, bij For Hair. Een goede naam, voor een kapperszaak. Ik loop even mee, het is helemaal niet corny of cheesy. Ik loop mee met mijn kapster naar haar werk. Mijn kapster is bijna knap. Als ze iets meer op een knappe vrouw had geleken dan ze nu doet, was het goed geweest. Ze praat tegen me en ik zeg soms, ‘no no no.’ Dat betekent ‘ja ja ja.’ (more…)

In de metro (26)

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 03/01/2019

In de metro zit een man die op de Nederlandse dichter * lijkt. De Nederlandse dichter * is niet heel bekend. Hij schrijft wel heel veel, onder meer op zijn weblog. Soms lees ik dat. Het is heel gek, de stukjes die * schrijft zijn niet zo goed, een beetje zeurderig, een beetje cultureel-correct, een beetje ‘vroeger was alles beter’ en toch schrok ik er, als ik eenmaal bezig ben, een stuk of twintig achter elkaar naar binnen. Die stukjes zijn net als drop. Je wilt niet dooreten en je houdt pas op als de zak leeg is. Achteraf voel je je een beetje opgeblazen en neem je je voor: Dat nooit meer. Tot je na maanden weer een zak koopt of het adres van *’s weblog intypt. (more…)

In de metro (25)

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 27/12/2018

In de metro zit een man die een kerstboom op het stoeltje naast zich heeft gezet. Een kerstboom met kluit, in een rode emmer. Er hangen nog twee slingers in. De man kijkt af en toe opzij, alsof hij bang is dat het ding wegloopt. De bagagesticker van Transavia zit nog om het handvat van mijn koffer. Een jaar geleden vond ik dat stoer; nu probeer ik het voordat ik thuis ben al los te pulken. Is de sticker van papier of plastic? Als het leven geen zin heeft, ligt die in de beweging. Meer dan vier jaar geleden schoot ik in beweging en ik ben nog steeds onderweg, een kogel die vergeten is wat hij moet raken. (more…)