In een auto zitten

Ik droom dat ik in een auto zit. Leah en ik zijn op weg naar Bergen. Zij rijdt. Het is heel zonnig. Alles wat zich buiten de auto bevindt, lijkt overbelicht, alsof het er niet echt is, alsof iemand ons in een film heeft gezet; ik draai, als een gebedsmolen, mijn repertoire aan verhalen af. Leah let op de weg. Af en toe leg ik een hand op haar knie.

Doorgaan met het lezen van “In een auto zitten”

Alweer een uur

320px-HRH_Duke_of_KentEr kwam een man tegenover me zitten in de trein van Amsterdam naar Utrecht. Zijn gezicht had iets weg van een onopgemaakt bed, ongeveer zoals W.H. Auden er in zijn laatste jaren uitzag. Zijn kleding was van goede kwaliteit, maar enigszins versleten. Hij leek een adellijke heer die zich niet hoeft te bekommeren om uiterlijkheden. Alleen zijn schoenen, zwarte brogues, waren keurig gepoetst, al had hij de hakken een beetje scheefgelopen.

Doorgaan met het lezen van “Alweer een uur”

Een gebroken arm

AHI_434d50323233333734_1_200x200_JPGIn de Albert Heijn komt een meisje van een jaar of drie op me af. Ze beweegt haar rechterarm en zegt dan: ‘Mijn arm is gebroken.’ Ik lach. ‘Als je nog met die arm kunt bewegen, is hij niet gebroken.’ Ze laat zich niet van de wijs brengen: ‘De arm is gebroken. Ik ben net gevallen en toen gebeurde het.’ Gelukkig realiseer ik me net op tijd dat het geen zin heeft om een driejarige te bestoken met argumenten. Ik kijk om me heen en zie een bak waarin theedoeken liggen. Binnen een seconde of tien heb ik een van de doeken omgetoverd tot een mitella. Het meisje kijkt me tevreden aan. Doorgaan met het lezen van “Een gebroken arm”

Simenons genen

13407192_10209812387012778_4094882670406027303_nGisteren zat ik twee meter verwijderd van het genetische materiaal dat Georges Simenon (1903-1989) heeft overgedragen op zijn zoon John (1949). De zoon heeft de ogen van de vader. Mijn close encounter met het Simenoneske vond plaats in De Uitkijk, waar een voorvertoning was van het eerste deel van een nieuwe serie Maigrets die BBC One gaat uitzenden. Rowan Atkinson speelt de rol van Maigret, John Simenon is een van de producers; vanaf 1 juli is deel 1 te zien op Ziggo.

Doorgaan met het lezen van “Simenons genen”

Heeft u uw spaarkaart bij u?

Ik heb een spaarkaart bij de kapper. Twaalf stempels betekenen 50% korting. Toen ik vorige week een afspraak maakte, was ik elf stempels ver. Na de‘behandeling’, die als gewoonlijk was begeleid door verhalen over verre vakanties en de in verre landen genoten etenswaren (‘schnitzels zo groot als deurmatten, meneer, maar ik had mijn bordje na een half uur keurig leeg’), haalde ik, afgeborsteld en weer helemaal fris voor de zomer, met enige triomf het kartonnetje tevoorschijn. Doorgaan met het lezen van “Heeft u uw spaarkaart bij u?”

Herdenken

Het doet me deugd dat er gisteren in Nederland nog steeds een mogelijkheid was om de Nederlanders die in de Tweede Wereldoorlog (en in alle gewapende conflicten die daarop tot nu toe volgden en waar Nederlanders bij betrokken waren) werden gedood, te herdenken. Nog een jaar of tien en op de Dam wordt op 4 mei een krans gelegd door de koning van Marokko, de ambassadeur van Duitsland, een hoge officier uit Turkije en, tot slot, koning Willem Alexander. Om de koning en de hoge officier niet te schofferen, zij herdenken hier ook hún doden, wordt er niet gerept over de joodse Nederlanders die tussen 1942 en 1945 werden vermoord. Zo lang de Palestijnse kwestie nog niet in het voordeel van de Palestijnen is beslecht, ligt dat te gevoelig. Willem Alexander zal tijdens het afsluitende (alcoholvrije) banket een speech houden waarin het woord ‘God’ niet voorkomt.

Lagere school

Vandaag ging onze oudste dochter voor het laatst naar de lagere school. Wat zal ze zich hier later van herinneren, van deze dag? Het contact (voor de laatste maal in die samenstelling) met de medeleerlingen? De persoonlijke brief die ze van haar onderwijzer kreeg?

Zelf herinner ik me vrij veel van de lagere school, maar de laatste dag kan ik niet meer oproepen. Misschien hebben we met meester Kwaspen een klassegesprek gehad? Het zou zomaar kunnen, al was er tijdens onze schooltijd nog geen gedoe met kringgesprekken en de ‘eigen inbreng’ van de leerling. Doorgaan met het lezen van “Lagere school”

Gesprek bij de SPAR (Kanaalstraat)

Twee jongens, van een jaar of 14. Bezig met het vullen van vakken. Afdeling: conserven. “Ik zeg je Achmed, doe die doos opzij.” “Niks, ga zelf opzij, ik zweer je, ik ben die vak aan het vullen.” “Achmed ga weg hier, je doet niks. Je kunt niet praten.” ” Ik zweer je, ik kan wel praten.” Woedend beende de niet Achmed hetende jongen weg, richting de afdeling schoonmaakmiddelen.

Gele smurrie

Vandaag stond ik bij de slijter te wachten tot ik mijn twee flessen uit het middensegment mocht afrekenen. Voor me, of eigenlijk: half voor me, half naast me stond een man die nogal wat tijd nodig had. Ik kon hem daarom uitgebreid bestuderen. Het was goed te zien dat uit zijn rechteroor een heleboel gele smurrie naar beneden werd gestuwd, – de drab lag enige tijd stil op het stukje kraakbeen dat de oorschelp van de wang scheidt, maar werd daar al gauw overheen geduwd. Ik wilde niet kijken, maar ik moest wel. Het was donkergeel, dat spul, een beetje het geel van witte druiven die enige tijd hebben liggen rotten in een vat.