Twee recensies op Extaze

Op de website van Extaze staan twee nieuwe recensies die ik schreef: op het boek Valwind van Peter Veen en op De dag van de Opritsjnik van Vladimir Sorokin. Over Sorokins boek was ik te spreken, Veens boek bood geen fijne leeservaring. De volledige tekst van de recensie op Sorokin staat hier >> Een citaat:

Ik voel geen huiver bij het idee dat de Opritsjnik ook in Nederland zou kunnen gaan huishouden. Daarvoor is hij te veel een figuur uit een stripverhaal – en verdomd, dat is dit boek van Sorokin: een goed weglezend prettig stripboek, vol plaatjes van een boef voor wie je, ondanks alles, enige sympathie moet koesteren.
Sorokin schreef een literair amusementsboek. Een paradox. Dus alles bij elkaar is het toch een kunststuk.

Derde blog voor Extaze: De cultuur is een schimmenspel geworden

Op 28 juli van dit jaar (2019) werd Remco Campert negentig jaar. Reden voor de VPRO om een ‘ode’ aan de vereerde meester uit te zenden. Die ode werd opgefleurd met muziek, waarbij de VVD-jazz van Benjamin Herman de grote blik- of oorvanger was, en naast de muziekmensen deden the usual suspects mee.

In Campert’s geval wordt de spoeling van vrienden en collega’s dunner en dunner. Van die beperkte kring waren Jan Mulder, Kees van Kooten en Ramsey Nasr vertegenwoordigd: twee grapjassen en een acteur. Toch leek het de bedoeling dat de kijker de indruk kreeg met iets literairs van doen te hebben. Gelukkig werd Nasr weggedraaid voor hij kon beginnen te spreken, misschien was dat het literaire.

Lees verder op de website van Extaze >>

Een roadmovie (met Kathy Acker) – het begin

© Robert Mapplethorpe

Juli 1983. Ik ben achttien en net van de middelbare school. Mijn lichaam is ongevormd, bijna haarloos, ik ben op zoek naar een vorm. Ik ben een libido dat naar binnen slaat. Niemand ziet me. Mijn huid is niet alleen een beschermende laag om mijn lijf, zij is een schild tussen mij en de buitenwereld — hoewel, is er een buitenwereld, en zo ja, waar is die? Doorgaan met het lezen van “Een roadmovie (met Kathy Acker) – het begin”

Ze verdienen te veel – bij de verjaardag van mijn vader

Vandaag is mijn vader jarig. Hij is nu 86. Ik had hem vanochtend aan de telefoon. Mijn vader is niet iemand die veel spreekt en aan de telefoon is hij nog iets korter dan meestal. Daarom had ik vooraf een tactiek uitgestippeld, gebaseerd op zijn mopperlust.

Ik begon over zijn favoriete voetbalclub, AJAX. Daarmee wist ik hem aan te zetten. Het was… nou ja, hij had geen woorden voor de manier waarop ze de wedstrijd van afgelopen week hadden weggegeven. Ondertussen had hij er toch aardig wat woorden voor, ons gesprek duurde al zeker drie minuten langer dan in de meeste gevallen, als hij na een paar zinnen zegt: ‘Ik zal je moeder geven.’ Doorgaan met het lezen van “Ze verdienen te veel – bij de verjaardag van mijn vader”

Dagboeknotities in nieuwe nummer Extaze

Op 16 mei wordt het nieuwe nummer van literair tijdschrift Extaze, nummer dertig alweer, gepresenteerd. Het thema: ‘dagboek’. Mijn bijdrage aan het nummer bestaat daarom uit dagboeknotities onder de titel: Die ene keer dat ik een geslachtsziekte dacht te hebben. Mijn tekst begint zo:

Groenlandse haaien leven in de koude regionen van de Atlantische Oceaan en kunnen wel zeven meter lang worden. Ze planten zich pas voort als ze honderdvijfig jaar zijn. Eerder zijn ze niet geslachtsrijp. Het heeft iets te maken met hun koudbloedigheid, waardoor ze een wat trage stofwisseling hebben. Voordat ze die leeftijd bereiken zijn ze vaak al het het slachtoffer van bijvangst in de visserij.

Lees hier meer over de presentatie – en! – koop het tijdschrift.

Essay over Paul Leppin in De Parelduiker

Het nieuwe nummer van De Parelduiker, 2019/2, is net verschenen. In dit nummer onder meer aandacht voor de oorlogsdagboeken van Bert Schierbeek en over het verslag dat Gerard Reve in 1946 schreef over de Tegelse Passiespelen. Mijn bijdrage (mijn eerste bijdrage aan het blad, wat me met enige trots vervult) gaat over Praag en over de Duitstalige auteur Paul Leppin. Ik citeer:

Paul Leppin (1878-1945) was een Duitstalige, Tsjechische auteur. Net als de beroemdere tijdgenoten Franz Kafka, Gustav Meyrink en Alfred Kubin koos hij ervoor in het Duits te schrijven, en dat in een stad en een land waarin de Duitse taal al op haar retour was. De literatuur uit deze periode van ‘neergang’ is ongewoon rijk en in Nederland helaas zo goed als onbekend, zoals Chrétien Breukers in dit essay laat zien.

Koop en lees De Parelduiker >>

Toon Tellegen en het vergeten

Rutger stuurt me een jpg. Geen foto van een persoon of ding, maar een foto van een pagina uit een boek. Uit een boek van Toon Tellegen. Ik schrijf het gedicht op die pagina (op die foto) even over:

Straffeloos

Ik zal je vergeten en weer ontmoeten.
Ik zal je vergeten, ontmoeten en weer vergeten.
En ik zal je weer ontmoeten.

Ik zal je vergeten en weer vergeten en weer vergeten,
ik zal wandelen door dozijnen parken,
lichtgroene, violette en roze parken, onopvallend,
in de regen.

’s Avonds zal ik je weer vergeten.

De treden zullen niet meer weten
wie je bent.
Maar zij zullen kraken.
De voordeur zal weer aarzelen. Doorgaan met het lezen van “Toon Tellegen en het vergeten”