Ze verdienen te veel – bij de verjaardag van mijn vader

Vandaag is mijn vader jarig. Hij is nu 86. Ik had hem vanochtend aan de telefoon. Mijn vader is niet iemand die veel spreekt en aan de telefoon is hij nog iets korter dan meestal. Daarom had ik vooraf een tactiek uitgestippeld, gebaseerd op zijn mopperlust.

Ik begon over zijn favoriete voetbalclub, AJAX. Daarmee wist ik hem aan te zetten. Het was… nou ja, hij had geen woorden voor de manier waarop ze de wedstrijd van afgelopen week hadden weggegeven. Ondertussen had hij er toch aardig wat woorden voor, ons gesprek duurde al zeker drie minuten langer dan in de meeste gevallen, als hij na een paar zinnen zegt: ‘Ik zal je moeder geven.’ Doorgaan met het lezen van “Ze verdienen te veel – bij de verjaardag van mijn vader”

Dagboeknotities in nieuwe nummer Extaze

Op 16 mei wordt het nieuwe nummer van literair tijdschrift Extaze, nummer dertig alweer, gepresenteerd. Het thema: ‘dagboek’. Mijn bijdrage aan het nummer bestaat daarom uit dagboeknotities onder de titel: Die ene keer dat ik een geslachtsziekte dacht te hebben. Mijn tekst begint zo:

Groenlandse haaien leven in de koude regionen van de Atlantische Oceaan en kunnen wel zeven meter lang worden. Ze planten zich pas voort als ze honderdvijfig jaar zijn. Eerder zijn ze niet geslachtsrijp. Het heeft iets te maken met hun koudbloedigheid, waardoor ze een wat trage stofwisseling hebben. Voordat ze die leeftijd bereiken zijn ze vaak al het het slachtoffer van bijvangst in de visserij.

Lees hier meer over de presentatie – en! – koop het tijdschrift.

Essay over Paul Leppin in De Parelduiker

Het nieuwe nummer van De Parelduiker, 2019/2, is net verschenen. In dit nummer onder meer aandacht voor de oorlogsdagboeken van Bert Schierbeek en over het verslag dat Gerard Reve in 1946 schreef over de Tegelse Passiespelen. Mijn bijdrage (mijn eerste bijdrage aan het blad, wat me met enige trots vervult) gaat over Praag en over de Duitstalige auteur Paul Leppin. Ik citeer:

Paul Leppin (1878-1945) was een Duitstalige, Tsjechische auteur. Net als de beroemdere tijdgenoten Franz Kafka, Gustav Meyrink en Alfred Kubin koos hij ervoor in het Duits te schrijven, en dat in een stad en een land waarin de Duitse taal al op haar retour was. De literatuur uit deze periode van ‘neergang’ is ongewoon rijk en in Nederland helaas zo goed als onbekend, zoals Chrétien Breukers in dit essay laat zien.

Koop en lees De Parelduiker >>

Toon Tellegen en het vergeten

Rutger stuurt me een jpg. Geen foto van een persoon of ding, maar een foto van een pagina uit een boek. Uit een boek van Toon Tellegen. Ik schrijf het gedicht op die pagina (op die foto) even over:

Straffeloos

Ik zal je vergeten en weer ontmoeten.
Ik zal je vergeten, ontmoeten en weer vergeten.
En ik zal je weer ontmoeten.

Ik zal je vergeten en weer vergeten en weer vergeten,
ik zal wandelen door dozijnen parken,
lichtgroene, violette en roze parken, onopvallend,
in de regen.

’s Avonds zal ik je weer vergeten.

De treden zullen niet meer weten
wie je bent.
Maar zij zullen kraken.
De voordeur zal weer aarzelen. Doorgaan met het lezen van “Toon Tellegen en het vergeten”

Pep Guardiola en de Baader-Meinhof Groep

Voetbaltrainers worden tijdens de wedstrijd opgesloten in een kooi die uit witte lijnen op het gras bestaat. Daar mogen ze niet uitkomen. De kooi heeft geen deuren en geen ramen. Er is een cipier die in de gaten houdt of de coach niet ontsnapt, de ‘vierde man’. Altijd als ik Pep Guardiola zie ijsberen, van grens tot grens, soms net even eroverheen, lijd ik met hem mee. Wat moet het verschrikkelijk zijn om zo opgesloten te zitten, terwijl mensen daarbuiten een heel veld hebben om op te spelen. Hij mag naar ze schreeuwen maar hij mag niet te dichtbij komen. Doorgaan met het lezen van “Pep Guardiola en de Baader-Meinhof Groep”

Remco Campert schrijft een gedicht over de Notre-Dame

Remco Campert zit in zijn werkkamer. Waarom ook weer? Iemand stelt de vraag. Remco neemt een slok rode wijn. Oh ja. Hij wil een gedicht schrijven over de Notre-Dame, die in brand is gevlogen. Bijna helemaal vernietigd. Hij zag het op het nieuws, samen met zijn vrouw. Die heeft hem naar boven gestuurd, naar zijn eigen verdieping, om er iets over te schrijven voor de krant. Met die vervelende traplift omhoog. Schuifelend naar de werkkamer. Gedachten die almaar afdwalen en weg willen. Doorgaan met het lezen van “Remco Campert schrijft een gedicht over de Notre-Dame”

Het Leger des Heils en de schakelkast

Ik sta in de hal van mijn flatgebouw en zoek op het mededelingenbord naar het nummer van de technische dienst. Toen ik vanochtend wilde gaan douchen en de lamp in de badkamer aandeed, sloegen alle stoppen door en ik weet niet waar de schakelkast van mijn appartement zich bevindt. Ik vermoed naast de voordeur, maar de kast die daar hangt lijkt heel erg op slot. De deur ervan geeft niet mee. Vroeger had je gewoon stoppen, die je ergens in kon draaien, en geen dichte deuren. Dat was veel handiger. Vermoedelijk zie ik er een beetje verwilderd uit. Ik heb mijn haar nog niet gekamd en mijn kleren van gisteren aan. Doorgaan met het lezen van “Het Leger des Heils en de schakelkast”