Weblog van Chrétien Breukers

Rouw in Leaving Neverland

Posted in Dagboek by Chrétien Breukers on 13/03/2019

Ik kijk naar Leaving Neverland en heb geen mening. Sterker: ik doe mijn best om geen mening te hebben. Het is allemaal al treurig en droevig genoeg zónder mijn mening. Tegen het eind van deel 1 komt een eenzaamheid aan bod waar mijn maag van samenkrimpt. De twee mannen die ooit door Michael Jackson zeggen te zijn misbruikt, vertellen over hun gevoelens toen ze werden ‘ingeruild’ of ‘gedumpt’. Van het ene moment op het andere waren ze plotseling niet meer de uitverkorene, werden ze opzij gezet omdat Jackson een nieuwe favoriet had, een ander mooie knaap. Dat zorgde, bij allebei de jongens, voor een vorm van rouw, liefdesverdriet. Een verdriet dat tegenwoordig nog steeds niet helemaal weg is. Hoe klein en jong ze ook waren, hoe absurd de situatie waarin ze zich bevonden ook was: ze leden omdat de persoon van wie ze allebei hielden hun op afstand hield, of begon te houden. Ze lijden nu ze volwassen zijn en erover vertellen onverminderd. Deze passage grijpt me aan. Het is een eenzaamheid die je je niet kunt voorstellen, als je haar zelf niet hebt doorstaan. Heel even wordt het verhaal echt ondraaglijk.

Het imago van Karl Lagerfeld – en carnaval

Posted in Dagboek by Chrétien Breukers on 03/03/2019

Op Facebook zie ik een foto van mezelf, tijdens het carnaval van 1977. Ik ben de linkse rode pruik, de rechtse is mijn broer Eric. Het is het carnaval waarover ik in Een zoon van Limburg heb geschreven (zie hier voor het betreffende hoofdstuk). Kijkend naar de foto ben ik onmiddellijk terug op die plek. Het gebouw achter ons is het fietsenhok van de lagere school. De opening links geeft doorgang naar het speelterrein. Het gebouw en het speelterrein zijn verdwenen, net als de oude school, die in mijn jeugd nog een nieuwe school was. Er staan nu bejaardenwoningen. (more…)

Karl Lagerfeld als vrouwenhater?

Posted in Dagboek by Chrétien Breukers on 24/02/2019

De verhouding tussen de seksen is een mijnenveld, en dan druk ik me nog eufemistisch uit. Wederzijds onbegrip is de benzine voor een over het algemeen eindeloze sleep aan misverstanden, zonder welke de hele voorstelling de moeite niet waard zou zijn. Stilstand is achteruitgang. Kijk maar eens goed naar stellen die al heel lang bij elkaar zijn: het schrijnende gebrek aan misverstanden (‘berusting’) heeft het licht in hun ogen gedoofd en de begeerte uit hun lijven gebrand. Het valt niet mee om levend te blijven. (more…)

Doing Time: Techching Hsieh

Posted in Dagboek by Chrétien Breukers on 22/02/2019

Life is a life sentence; life is passing time; life is freethinking.’ Dit is de poëtica van Tehching Hsieh. Ik wist tot eergisteren niet wie hij is. Tot ik in Red Parts van Maggie Nelson over zijn performancekunst las. Die houdt zich voornamelijk bezig met het verstrijken en voorbij laten gaan van tijd. Tehching Hsieh koos daarvoor steeds de eenheid van een jaar, waarbinnen hij zichzelf een bepaalde opdracht gaf: ‘Ga een jaar niet binnen in een gebouw, maar dan ook echt: in geen enkel’, ‘Klok een jaar lang elk uur in op een prikklok’, en zo voort. Die jaren legt hij vast op foto’s, filmbeelden en door hem verzamelde documenten en kleding. (more…)

Karl Lagerfeld: de man met de konijnenkop

Posted in Dagboek by Chrétien Breukers on 19/02/2019

De moeder van de sigarenboer was naar Parijs geweest en had daar kennisgemaakt met Karl Lagerfeld. Dat kwam zo. De kappersjongens  van de Damstraat hadden een kapperscongres in Parijs. Eén van de jongens kon zijn moeder meenemen. De andere jongen zijn moeder was dood. Daarom vroeg hij aan de moeder van de sigarenboer of ze substituut-moeder wilde zijn. Eén week Parijs, all inclusive. Dat wilde de moeder van de sigarenboer wel. En daar gingen ze, met bontjassen en kekke jurken van de overleden moeder van één van de kappersjongens in de achterbak: de moeder van de sigarenboer moest er netjes opstaan tijdens de feestelijkheden die het congres zouden omlijsten. (more…)

Tagged with: ,

Bruno Ganz (1941-2019)

Posted in Dagboek by Chrétien Breukers on 16/02/2019

Bruno Ganz was lange tijd de Engel die boven Berlijn vloog. Wie Bruno Ganz zei, zei: Engel. Daarna was Bruno Ganz, tot het einde van zijn leven, Hitler. Toen hij de engel speelde, werd hij geregisseerd door Wim Wenders. Hitler kreeg aanwijzingen van  Oliver Hirschbiegel. Ik durf beide films niet terug te kijken. Die van Wenders niet omdat hij waarschijnlijk te kunstzinnig is. Die van Hirschbiegel niet omdat ik de moeite die erin wordt gedaan om te acteren de eerste keer ook al niet kon verdragen. (more…)

Willem Kloos: ook herschreven / hertaald

Posted in Dagboek by Chrétien Breukers on 14/02/2019

Willem Kloos, sinds 1938 niet meer bij ons, schreef mooie maar echt onbegrijpelijke gedichten. Dit bijvoorbeeld. Tegenwoordig kunnen kinderen daar allemaal niets mee. Daarom heb ik het gedicht herschreven / hertaald. En ik deed dat met in gedachten Johan Cruijff, groot bevorderaar van kunst, of sport, voor jeugdigen. Dit sonnet stond ooit op De Contrabas, ik haalde het uit de mottenballen voor Michelle van Dijk, hertaalster van Louis Couperus.

Nummer Veertien

Soms denk ik bij mijn eigen: ik ben God.
Dan zit ik in mijn bovenkamer op een troon
en mag ik van mijn onderdanen doen
en laten wat ik  wil – als ik dat kan!

En als de grote groep supporters aanvalt
en mij uitscheldt en dan toch moet vluchten
als ik ze met mijn vuisten dreig en als ze dan
mijn troon zien, weet ik: soms lijk ik wel God.

En tóch, toch voel ik mij soms best alleen
en wil ik met mijn armen om je heen
eens flink mijn eigen laten gaan. Meteen.

Dan wil ik met je op de bek. Kus na kus
op jouw gebotoxte lippen, het voelt heel hard
en zacht, en ik kan helemaal niets meer zeggen.

© Willem Kloos / Chrétien Breukers

De verlossing via de taart – Heel Holland Bakt

Posted in Dagboek by Chrétien Breukers on 05/02/2019

Heel Holland Bakt heb ik nooit gezien. Gisteren viel ik in een napraat-programma, waarin de winnende deelnemers nog even werden gefêteerd. Erna begreep ik plotseling waarom dit programma zo populair is. Alles erin draait namelijk om de verlossing. Om de hoop op die verlossing. Alle gemankeerde en toch ambitieuze bakkers gaan naar André van Duin en zijn jury en worden, heel soms, verlost. Any day now, any day now… Verlost van hun gewoonheid en verlost uit hun anonimiteit. Ze krijgen de zegen van ‘professionals’ en daarna zijn alle wonden en kwetsuren genezen. Het is een moderne, seculiere en in beeld gebrachte variant op de Lourdesreis. (more…)

Voor de verre prinses, tweede vervolg

Posted in Dagboek by Chrétien Breukers on 31/01/2019

Op 18 februari 2018 schreef ik dit: ‘Een jaar geleden verscheen Voor de verre prinses, een bundel liefdesbrieven bij gedichten. Ik heb een paar keer geprobeerd om een ‘vervolg’ te schrijven. Blijkbaar had ik er een jaar voor nodig. Dit is of de eerste brief van een vervolg, of de slotbrief. Of misschien is de tekst wel iets anders.’  Dat vervolg staat hier >> Vandaag, op de altijd zo moedeloos makende Gedichtendag, een nieuw vervolg.

Zieken

Soms denk ik dat het niet meer om u gaat
en loop u in mijzelve kwijt te raken.
Maar in de muren vallen grote gaten;
verderf-engel die niemand overslaat.

Een doorkijk in een straat is een visgraat.
Grondroosters vreten weg. De voeten haken.
Groen zien de brievenbussen en naamplaten,
waarop geen letter meer te lezen staat.

Dood overal; skelet van stad die sterft,
omdat het leven overbodig wordt
zonder uw tred tegen de gevels aan.

Wanneer uw beeld van binnen uit bederft,
moeten mijn verzen als een huis vergaan
waarvan de zolder in de kelder stort. (more…)

Flitsen van een leven op social media

Posted in Dagboek by Chrétien Breukers on 23/01/2019

Met de maan in je sterrenbeeld sta je (nog tot maandagmiddag) volop in de astrologische schijnwerpers. Je bent zó charmant dat je alles voor elkaar kunt krijgen en iedereen om je vingers kunt winden. Use it wisely, Ram.

Judith (52) vindt sterven vooral heel eenzaam. ‘Als je niet loslaat, kun je niet doodgaan.’

We dachten dat het om een glazen kooi ging, maar het blijken plots twee betonnen constructies te zijn. (more…)