20 maart 2020 – Sneakers van Van Lier & Last men standing

Gisteren en eergisteren was ik nog op kantoor. Eergisteren had het nog iets heroïsch; een collega en ik zaten in een verder lege zaal, we gingen eten halen bij Zen, het aziatische restaurant dat de voordeur heeft veranderd in een kiosk, door er een tafel in te plaatsen, de eigenaar droeg een mondkap en stond bijna verontschuldigend achter zijn geldkistje, we voelden ons last men standing. Gisteren vond ik de fles met desinfecterende handgel al een beetje griezelig en durfde ik de knop van de lift bijna niet in te drukken.

Voordat we het kantoor in mochten werd onze temperatuur gemeten. Eergisteren had ik 34.4 en gisteren 36.4. De man die de temperatuur opnam, knikte op beide ochtenden naar me: verontschuldigend en geruststellend.

Nu zit ik ‘gewoon’ thuis. Buiten is het achttien graden. Er hangt verwachting in de lucht, lente, ik heb zin om ergens heen te gaan, ik heb zin om in Nederland te zijn. Ik wil naar de zee, of anders is een lange wandeling door een ‘Hollands’ landschap ook al goed. Ik heb zin om te fietsen.

Vanochtend werd een pakket bezorgd: nieuwe sneakers van Van Lier. Ze zijn heel mooi, ik kan ze alleen nergens heen brengen; ik kan ze alleen op minimaal 1,5 meter van de rest van de wereld inlopen.

Sinds Corona lees ik op het tempo dat ik tot en met mijn vijfendertigste aanhield: elke dag een boek en op sommige dagen twee. Ik stamp mijn hoofd vol verhalen– lezen, het is een vorm van distantie. Door te lezen, snijd ik mezelf af van het nieuws. Ik kan dat nieuws niet tot me nemen als ik niet een deel van de dag lees, als ik me niet een deel van de dag in een andere wereld ophoud. Dat heeft niks met escapisme te maken. Het is iets anders, al weet ik na al die jaren lezen nog niet wat.

Van rukken word je doof en van veel literatuur lezen ook. Wat? Iemand raadde me de romans van Lee Grant aan. Hij schrijft over het personage Jack Reacher, een soort outlaw die overal waar hij komt orde op zaken stelt, iets wat meestal niet heel zachtzinnig verloopt. Ik ben vandaag begonnen in mijn tweede ‘Reacher’. Wat ik tot nu toe heb gelezen is erg slecht geschreven. De plot is dun en onwaarschijnlijk. Toch weet ik nu al dat ik de hele rij ga afwerken. Ik denk soms zelfs overdag, als ik niet lees, aan de personages van Grant. Ze hebben zich binnen een week in mijn lichaam genesteld, inderdaad: als een virus.

De flat waarin ik woon, begint een beetje op een spookhuis te lijken. Soms hoor ik, in de verte, een deur dichtslaan. Gisteravond was ik opgelucht toen een buurman zijn televisie hard had gezet. Er was leven, heel dichtbij. Irritant leven, maar toch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s