Praag in tijden van Corona – een stadswandeling

(14.3.2020)

De Uber-chauffeur draait harde muziek van een Duitse band. Iets dat op rap lijkt.

De stad is vandaag te groot voor het aantal mensen dat rondwandelt. Je ziet de onwennigheid voortdurend toeslaan; wat moeten we doen met al die ruimte die de stad lijkt te hebben verdubbeld? Waarom lopen er geen mensen voor, naast, achter ons, achter mij?

Sinds ik hier woon, is het nog nooit zo rustig geweest in het stadscentrum. Er zijn niet alleen veel minder mensen op de been, er zijn ook bijna geen winkels open. Er wordt Zweeds wittebrood over de massa’s uitgestrooid door de Bageterie Boulevard, de enige zaak die op meerdere plekken een vestiging openhoudt. Onder meer vlak bij de Karelsbrug (Karlův most). Ik koop een broodje kaas van 89 czk en laat het wisselgeld, toch 11 czk, zitten. Misschien ben ik toch een beetje bang.

De Karelsbrug is zo leeg dat ik er niet overheen durf te lopen.

Als ik goed luister, hoor ik de huizen. Ik hoor een ontluchtingssysteem brommen, deuren dichtslaan, achter een paar ramen hoor ik gesprekken, er komt muziek naar buiten waaien. Iemand staat op een balkon te roken en ik hoor de sigaret krimpen bij elke teug. Ik krijg zin om te roken.

Ik had me zo verheugd op een kop koffie bij Slavia, uitkijkend over de lege straat en brug. Het voelt als een groot gemis, nergens even kunnen zitten.

De taal die ik het meest om me heen hoor, is Italiaans, vreemd genoeg.

Bij het kruispunt Nationaal Theater (Národní divadlo) – Masarykkade staat een man die de voorruiten van stilstaande auto’s schoonmaakt. Ik wacht tot hij tien auto’s heeft gehad. Geen van de automobilisten heeft hem geld gegeven. Ik geef hem 20 czk.

Sommige restaurants verkopen eten en drinken aan de deur. Een voordeur of een groot raam zijn omgebouwd tot kiosk. Omdat dit op zijn Tsjechisch gaat, zijn niet alle gerechten of dranken op de kaart leverbaar. Waarom heeft u ze dan op de kaart, vraagt een toerist aan een ober. Omdat ze op de kaart staan, zegt hij.

Ik denk aan mijn eerste bezoek aan Praag, in 1990. Toen was het druk, vond ik. Het was zeker niet zo druk als het nu meestal is, en het was helemaal nooit zo rustig als deze zaterdag. Ik weet me geen raad met deze stad. Wat gebeurt hier?

Een jonge vrouw loopt met een gids in de hand langs het Gemeenschappelijke Huis (Obecní dům). Ze leest, kijkt, leest, kijkt. Ze is de enige persoon die ik zie die zich echt aan toerisme overgeeft, aan een ouderwetse vorm ervan. Ze gaat op in een gebouw.

Het Oudestads-Plein (Staroměstské náměstí) is zo leeg dat ik het niet wil oversteken. Ik neem een paar zijstraten tot ik weer op iets minder bedreigend terrein ben. De toeristen die er nog zijn lopen verweesd over de klinkers, zonder attractie of museum om de tijd te segmenteren. Wat moet je in het absolute centrum van Praag doen als je alleen wat kunt lopen?

In de Billa is het varkensvlees uitverkocht. Van het toiletpapier is het duurste merk over. Ik koop twintig pakjes papieren zakdoekjes van het huismerk Clever. Voor me loopt iemand met een winkelwagen waarin hij honderden rohlíky heeft opgetast. Onze beschaving is de beste, als je er maar een broodje bij kunt eten.

Voor mezelf koop ik koffie, koffiemelk, kaas, groenten uit de diepvries en een zak aardappelen van twee kilo. Ik hou helemaal niet van aardappelen. Toch neem ik ze mee. Je weet maar nooit.

De Uber-chauffeur heeft een mondkapje voor.

Een gedachte over “Praag in tijden van Corona – een stadswandeling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s