In de metro (48): Hysterie – strach z odmítnutí

In de metro zit een vrouw die het boek Hysterie – strach z odmítnutí leest: Hysterie – angst voor afwijzing. Ze is erg lang en erg dun, heeft heel lang haar en armen die lijken te zijn geschilderd door iemand die nog niet zo goed armen kan schilderen; alles is uit proportie. De ellebogen zitten veel te laag, de handen zijn ongeveer net zo lang als de onderarmen. Het is een knappe vrouw die helemaal tot het alleruiterste is opgerekt en daarna op de wereld losgelaten.

Naast me zit een vrouw op haar laptop een presentatie voor IKEA te bekijken. De resultaten van FY2019, de vooruitzichten voor FY2020-2022, ik kan het allemaal meelezen, als ik wil, en ik ben nieuwsgierig genoeg om dat te willen. Het gaat heel goed met IKEA. De vrouw maakt af en toe een aantekening bij een slide, kijkt dan peinzend voor zich uit, ziet dat ik ongegeneerd meekijk (ik kan er niks aan doen, het moet) en schermt het beeld niet af.

Ik denk aan een boek dat ik ooit schreef, Voor de verre prinses, en aan het dagboek dat ik bijhield na de dood van Joris. Ik denk aan twee andere teksten die daarbij passen, aan Fresh Up, het ideale intermezzo hierbij – zelfs als ik weemoedig zit na te denken en iemand van IKEA bespioneer, denk ik aan een boek dat ik zou kunnen maken van teksten die ik ooit heb geschreven. Ik schiet onder de grond door naar Anděl en ben zo gelukkig mogelijk.

Ik dacht dat hysterie was uitgestorven. Dat de term niet meer wordt gebruikt. De vrouw slaat het boek dicht en stapt uit. Ik moet nog drie haltes. Ik kijk opnieuw hoe de stand van zaken is bij IKEA en zie dat er veel wordt verwacht van synergie tussen voorheen niet-verbonden afdelingen. De winst zal niet meteen in geld uit te drukken zijn, maar op den duur is een kostenbesparing niet ondenkbaar, iets wat een gunstig effect op het bedrijfsresultaat zal hebben.

Ik gaap. Het boek dat ik lees ligt op mijn schoot: The private papers of Henry Ryecroft van George Gissing. Ik sla het open en lees: ‘The earning of money should be a means to an end; for more than thirty years–I began to support myself at sixteen–I had to regard it as the end itself.

Het wordt alweer later donker. Als ik uit de metro kom is het even over vijf en nog min of meer licht. De bus die ik moet hebben vertrekt net als ik de halte heb bereikt. De chauffeur ziet me maar hij stopt niet. Ik ben heel even boos. Dan bedenk ik dat ik kan lezen tot de volgende komt, over tien minuten. Ik ben afgewezen zonder hysterisch te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s