In de metro (47): Antiquarenleed

Er zitten twee meisjes tegenover me in de metro. Het ene leest een boek van Paulo Coelho. Ik kan de titel niet zien. Het andere leest Eat, pray, love. Als je het positief bekijkt: ze lezen. Als je eerlijk bent: ga lekker op je telefoon kijken. De pocket van Eat, pray, love is behoorlijk voddig, het meisje is er niet heel erg voorzichtig mee geweest. Of is het een tigstehands exemplaar? Een al door heel veel vriendinnen voor haar verslonden doorgeefboek? Ik heb nog nooit een boek van Coelho of van Elizabeth Gilbert gelezen.

Mijn metroboek van dit moment is The diary of a Bookseller van de Schotse antiquaar Shaun Bythell, in combinatie met het vervolg Confessions of a Bookseller. Antiquaren zijn, bijna zonder uitzondering, gestoord. En als ze niet gestoord zijn, worden ze het wel, na een jarenlange omgang met het merkwaardige publiek dat tweedehandse en bijzondere boeken koopt. Wie denkt dat er in een gewone boekhandels merkwaardige types rondhangen, zou eens een af en toe een paar uur in een antiquariaat moeten doorbrengen. Daar komen de echte, doorgewinterde, asociale, min of meer autistische boekenliefhebbers, die zonder uitzondering alles beter weten en nooit loslaten.

Om over het personeel in die antiquariaten nog maar te zwijgen. Ik ken een paar antiquaren (tip: vraag zo iemand eens of hij antiquair is) en hoewel ze allemaal tot mijn vriendenkring behoren, kun je echt alleen met moeite spreken over normale, uitgebalanceerde mensen. Ze kunnen er overigens niks aan doen. Jaren in de frontlinie van het boekenwezen, jaren waarin ze ook nog de vochtige damp en de inktlucht die uit oude boeken opstijgt hebben ingeademd, maakten hen kapot; ze zijn duurzaam ongeschikt voor een normaal leven. Lezen is helemaal niet fijn. Lezen is verschrikkelijk. Verkoop geen boeken.

Bythell schrijft in dagboekvorm (net als Hans Engberts & René Hesselink van Hinderickx en Winderickx dat deden, en zoals René Hesselink dat nog steeds doet) over zijn leven op het Schotse platteland, zijn almaar verder verloederende leven als antiquaar. Op een dag luistert hij twee vrouwen die zijn winkel passeren af. De ene zegt tegen de andere: ‘There’s no point going in there, it’s just books.’ Gezonde vrouwen. Ik zal blij zijn als ik de boeken uit heb, want ik moet soms hardop lachen en dat is in de metro van Praag een doodzonde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s