In de metro (46): People are ugly

In de metro zitten op dit moment alleen lelijke mensen. Ik bekijk een man die een grijs jasje draagt op een grijze broek. Jasje en broek passen niet bij elkaar. Zijn gezicht is heel lang, de ogen puilen letterlijk uit. Het oogwit is licht-paars geworden. De man draagt versleten, merkloze sneakers. Hij leest niet, hij kijkt niet naar een telefoon, hij wacht. Deze man is nog de minst lelijke van alle lelijke mensen die vandaag in de metro zitten. Ik probeer me op mijn boek te concentreren. Ik wil niet om me heen kijken. Ik wil niet nieuwsgierig zijn.

Op het perron zie ik een bedelares. Een jonge vrouw, ze zit geknield bij de uitgang en houdt een beker omhoog. In tegenstelling tot de meeste bedelaars kijkt ze de voorbijgangers aan. Het is op zichzelf een goed businessmodel: jonge vrouw, redelijk uiterlijk, frank en vrij de wereld inkijken, vragen om geld. Maar het werkt op dit station slecht. Mensen lopen haar voorbij. Het is niet natuurlijk dat de bedelares er beter, beter gekleed ook, uitziet dan de mensen die haar geld moeten geven. Dat ze kijkt. Op haar bordje staat dat ze geld nodig heeft om opnieuw te beginnen. Ik denk: Op deze leeftijd al opnieuw beginnen?

Ik bekijk haar vijf minuten. Ze verroert zich niet. Het lijkt me niet gemakkelijk om in die houding te zitten. Ik zou pijn aan mijn knieën krijgen, even gaan verzitten, eens om me heen kijken, een andere plek kiezen, een praatje beginnen met een voorbijganger… ik zou hopeloos ongeschikt zijn voor het vak dat dit meisje uitoefent. Heb ik eigenlijk medelijden met haar? Mijn hart krimpt samen als ik haar zie, maar of dat medelijden is? Misschien is ze wel een manipulatieve slang, die haar ouders en geliefde tot wanhoop heeft gedreven en daarna, toen het echt niet anders meer kon, het huis uit werd gezet.

Op den duur zal ik het metrostation moeten verlaten. Ik voel in mijn broekzak en vind wat munten, samen ongeveer 40 kroon. Ik begin te lopen, gooi het geld zo achteloos mogelijk in de beker, kijk haar even aan – als je haar onder de douche zou zetten en haar kleren zou strijken, zou ze zo in de postkamer of achter de receptie aan de slag kunnen – en loop dan naar de roltrap, met het gevoel dat ze me nakijkt. Ik weet niet of ze daarbij een blij, een boos of een neutraal gezicht trekt.

2 gedachten over “In de metro (46): People are ugly

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s