In de metro (45): Berlijn

Ik zit in de metro van Berlijn en ben me daar over-bewust van. Voordat ik in Berlijn was, nam ik me voor over de Berlijnse metro te schrijven. Nu ik er ben, lukt het niet. Ik ben hier een toerist, iemand die de dienstregeling niet van buiten kent, iemand die soms de verkeerde uitgang neemt en dan kilometers om moet lopen, ik ben een niet aan de metro gewende sukkel uit het buitenland – de metro van Berlijn is mij een hoofdbreken.

Ik zit in de metro van Berlijn en denk aan mijn kamer in de Mollstrasse, niet ver van Alexanderplatz. Daar kijk ik uit op een rookplek voor medewerkers van Mercedes Benz Bank. Soms komt de lucht van de rook mijn kamer in, dan herinner ik me de tijd waarin iedereen rookte, zelfs ik rookte, dwars door mijn astma heen, de rokers praten soms met elkaar, al staan of zitten ze meestal op hun telefoon te kijken. Het deel van het lichaam dat nog offline bestaat, rookt. Soms staat de rookplek leeg.

Ik zit in de metro van Berlijn en ik zie geen verhalen. In Praag moet ik de verhalen van me afslaan, hier laten ze me in de steek. Zelfs de alcoholist die instapt, hij draagt een boodschapentas vol met lege plastic flessen met zich mee, laat me in de steek. Het kost me minstens een jaar voordat ik hier iets van kan maken, van deze metro. Die overigens best vaak boven de grond rijdt, wat ik onmetro-achtig vind.

Voor de ingang van het station liggen mensen op de grond. Ondanks de hitte zijn ze dik gekleed en hebben ze een slaapzak over zich heengetrokken. Ze bedelen om geld, via een bordje. Ik kan niet zien of het zwervers zijn of dakloze vluchtelingen. Ze liggen daar maar. Te wachten, denk ik. Of is het wachten na een paar dagen op straat liggen voorgoed voorbij? Dat kan ook. Zelfs dat weet ik hier niet.

Op Unter den Linden koop ik vier boeken, voor acht euro. Het tasje dat ik erbij vraag, kost tien eurocent. Dat ik door Berlijn wandel, bovengronds, met een tas vol boeken geeft me een houvast. Ausgangspunkt für den Roman bilden die letzten achtzehn Stunden im Leben des römischen Dichters Vergil. Ik ben in Berlijn en weet plotseling dat de stad, hoewel ik er zou willen wonen, mij volstrekt onbekend is. Ik weet niet wat ik er moet, al zou ik het er met plezier de rest van mijn tijd doorbrengen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s