In de metro (43)

The apparition of these faces in the crowd: / Petals on a wet, black bough. Dit is het gedicht ‘In a Station of the Metro’ van Ezra Pound. Ik sta te wachten op Stodulky. Er loopt een rivier over mijn rug, van de schouderbladen naar beneden. De laptoptas schuurt mijn zij. Ik wil naar huis en ik wil me niet bewegen. Ik wil in een bad vol ijsblokjes gaan liggen. Ik denk aan de man die ik ooit zag in Venetië, een Amerikaanse jood van een jaar of zeventig. Hij hield een whiskyglas omhoog en zei tegen een serveerster: ‘You see this glas?’ Fill it with ice, and then with vodka. To the brim.’ Het meisje zei dat ze geen vodka schonken in die glazen en hij zei: ‘Sure you do.’ Een paar minuten later had hij zijn vodka.

Als ik aan wodka denk, zie ik de v van vodka in gedachten voor me. Wodka is niets, vodka is wodka. Ik denk aan vroeger, toen ik nog dronk. Aan glazen bier, koud, mooi getapt, van die fijne zweetdruppels aan de buitenkant van het glas, – of aan witte wijn in een fles, en die fles in een koeler (ook vol ijsblokjes) – en aan het geluid van die fles als zij uit de koeler wordt gehaald, het verre gerinkel, de belofte van verkoeling, het drinken, eerst aarzelend, en dan een beetje dieper, diep drinken, tot de hitte is verdwenen en de roes het overneemt. De roes waarin je vooruit komt, als een metrotrein van punt a naar punt b.

Ik was vrijdag op een feest. Feesten zijn mooi, het is de smalltalk die het soms een beetje lastig maakt. Zeker zonder drank. Toch heb ik vrijdag gedronken. Drie glazen wijn, die door een ober werd aangeprezen als ‘good drinking wine’. Dat klopte. Het was chardonnay uit Moravië. Halverwege mijn eerste glas kwam ik in een echt gesprek terecht. Het was net alsof de wijn erdoor veranderde in goede wijn. Het feest werd een bijeenkomst en de muziek die er werd gedraaid, klonk ineens, nou ja, goed. Of beter. Onervaren als ik inmiddels ben, voelde ik hoe alles langzaam naar mijn hoofd steeg.

In de metro naar huis was het heel druk. Ik had zin om allemaal berichtjes te sturen, maar er was geen bereik. Als een klein ijsblokje in een te groot glas, zo werd ik naar huis gereden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s