In de metro (42): Bint en Baudet

Sommige mensen verliezen, denk ik, terwijl ik sta te wachten op de metro naar huis, buiten is het dertig graden in de schaduw en ondergronds tien graden kouder, de geur van zweet wandelt als een dronkenlap over de perrons, – sommige mensen verliezen hun vechtlust al voordat ze zijn geboren. Ik zweet, vermoed ik, maar ik durf mijn armen niet op te tillen om onder mijn oksels te ruiken. Ik vertrouw op mijn deo. De zomer is begonnen en mijn lichaam ronkelt van genoegen. Ik vind het fijn als de temperatuur boven de 25 graden komt, de kou is dan echt verdreven.

Het begint met een koele windvlaag. Het geluid van ijzer op ijzer komt niet lang daarna. Vervolgens zie je de koplampen van de trein. Pas op het laatst wordt de eindbestemming van de metrolijn zichtbaar, in van die namaak-kwartsletters aan de bovenrand van het eerste treinstel. Het eerder onvermoede wordt dan waarlijk metro en opent de deuren voor de passagiers die mee willen. Ik stap een nog geconcentreerdere zweetlucht in en dank God voor mijn eigen spuitbus vol Nivea. In de metro betekent het collectieve: zweet.

Op het werk had ik een gesprek met een collega over Bint van Bordewijk. De hoofdpersoon, was de stelling van mijn collega, werd tijdens zijn middelbare schooltijd neergezet als een proto-fascist, maar tegenwoordig zou je hem eerder een motivational speaker noemen. Misschien is hij, wierp ik tegen, eerder een sportcoach, iemand die een groep wil ‘bouwen’ en het individu offert aan het collectief – en dan is hij toch weer een fascist, of misschien is hij dan iemand die het individualisme collectief uitlegt, iemand als Mark Zuckerberg of Thierry Baudet. Misschien is het fascisme wel dood en in een andere vorm herrezen.

Ik kan gemakkelijk een plek vinden, het is nog niet laat. De spits is nog niet begonnen. Sommige mensen lezen een boek. Sommige mensen kijken voor zich uit en trekken een gezicht alsof ze de ondergang van het Avondland net zijn misgelopen. Het licht in de metro is geel en bruin en snijdend. Een oude vrouw probeert haar tas naast zich te zetten. Het ding valt op de grond en er komen naar buiten: een telefoon, een paraplu (met dit weer!), een appel en een heel kleine toilettas. Iemand schiet tevoorschijn en raapt de spullen voor haar op. Ze kijkt die man aan alsof hij haar wil bestelen. Ik ben die man niet. Ik kijk wel uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s