In de metro (41): Een droom over een vliegtuig

In de metro denk ik na over mijn droom van vannacht. Ik lig op een veld, het gras is droog, de temperatuur aangenaam, er zijn heel veel mensen in de buurt, zij liggen ook, en we wachten allemaal op iets. Er komt een vliegtuig over, dat wil zeggen: een heel groot vliegtuig is bezig met overkomen, heel laag hangt het vliegtuig, over een paar seconden moet het echt hoog in de lucht zijn – en dan breekt het ding in twee stukken en stort neer, niet ver van de plek waar ik en alle mensen om mij heen liggen. Het lijkt net of iemand een stuk brood breekt en dat naar beneden gooit. Niemand staat op. Ik denk: Dit hoef ik niet per se als eerste te zien, ik wacht wel even tot het ergste voorbij is.

Ik ben, niet veel later, in een flat die vaker in mijn dromen voorkomt. Als ik droom en de flat verschijnt, denk ik: Nu droom ik. Eén van de kamers wordt leeggehaald en ik vraag me af of de oude leunstoel moet worden bewaard, of niet. De stof waarmee de leunstoel is bekleed is geel, er staan bloemen op. Natuurlijk is het een oud ding, een half-stinkend, lelijk, slecht-zittend ding. Maar ik kan er geen afstand van doen. Iemand die kort geleden naast me lag op het weiland, volgens mij is het een vrouw, zegt dat de stoel altijd van pas kan komen. Waarom? vraag ik. Om in dood te gaan? Ik schrik van de iets te zware symboliek en ben wakker. Net op tijd om uit te stappen, ik ben er, ik heb mijn eindbestemming bereikt.

Ik sta voor de deur van mijn flat en kijk naar rechts. Daar is de deur van mijn buurvrouw, een oude, ongeveer 1.20m hoge vrouw uit Slowakije. Niet lang geleden keek ik ook naar rechts als ik thuis kwam en dan ergerde ik me aan de herrie die naar buiten kwam. Herrie van de televisie, die tot in mijn huis te horen was. Alleen in de keuken gek genoeg, dus op een bepaalde manier bleef de geluidsoverlast binnen de perken. Toch vond ik het vervelend – en toen mijn buurvrouw me een keer kwam vragen of ik haar televisie, die het plotseling niet meer deed, kon maken, deed ik net alsof ik niet zag dat het kastje onder haar smarttelevisie was uitgeschakeld. Dat hielp precies een halve dag, toen had haar dochter het verholpen.

Sinds een week of drie komt er geen geluid meer uit haar flat en heb ik de vrouw niet meer gezien. Het is heel erg leeg aan die kant van mijn voordeur. Als ik de sleutel in mijn slot steek, vermijd ik naar rechts te kijken: de leegte lijkt zich uit te breiden en ik ben bang dat zij me aanvreet, ik wil niet weten waar mijn buurvrouw nu is, straks verdeelt iemand haar meubels en komt hier iemand anders wonen, iemand die de gewoonten van het flatgebouw niet kent, iemand die van geen enkel apparaat weet wanneer je het moet inschakelen, en wanneer niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s