In de metro (39): Balkenendenorm

Ik zit nu te kort in de metro om goed te kunnen lezen. Dat irriteert me. White van Bret Easton Ellis versnippert op deze manier. Ik lees een bladzijde per keer, elke dag twee of maximaal drie bladzijden – dit wordt een project dat tot in de herfst kan doorlopen. Soms lees ik dan maar helemaal niet en kijk om me heen. ‘Faces look ugly when you’re alone.’ Tegenover me zit een moeder met twee dochters. De meisjes trekken zich niets aan van de vrouw, die steeds wanhopiger probeert om een vorm van gezag te vestigen.

Het lukt me niet om het bedrag van de Balkenendenorm precies door twaalf te delen. 187000/12 = 1, zes onthouden, 5, zeven onthouden, 5, tien onthouden, 8, vier onthouden, 3, vier onthouden, en zo voort. 15.583 per maand. Zou dat bruto of netto zijn? Ik trek er mijn eigen salaris vanaf en hou bijna alles over. Maar ik mag niet bijbeunen als producent. Bij mij is de druppel op de gloeiende plaat het enige dat ik verdien. Ik voel de sociaal-democraat in mij ontwaken. Spreiding van kennis, macht en inkomen.

Ik denk aan de kuil waarin ik na het uitstappen zal stappen, de kuil richting mijn huis. In het begin vond ik het prettig om erin af te dalen: de weg omlaag naar mijn flat liep altijd lekker. Nu zie ik er soms tegenop, de route loopt langs een iets te leeg iets, een kruising tussen een park en een plein. Ooit was de ruimte bedoeld als gezamenlijke plek om manifestaties te houden, bijvoorbeeld op 1 mei. Nu worden er op 1 mei geen manifestaties meer gehouden in mijn buurt. Soms is er een kermis, zo droef dat de meeste kinderen er schreeuwend heen moeten worden getrokken.

Als ik een klein stukje omloop, kan ik de kuil ontwijken. Dan passeer ik de nagelsalon, de kruidenwinkel, de apotheek, de bloemenzaak, het restaurant, de kruidenierswinkel en de banketbakker. Schuin tegenover de kerk moet ik toch omlaag, al hoef ik niet meer door de kuil, ik kan me meteen verschuilen onder de arcaden langs de flat. Bij het kinderdagverblijf staan de juffrouwen te roken. Voor de cannabiswinkel staat de eigenaar met glimmende ogen naar de eeuwigheid te kijken.

De twee dochters lachen om hun moeder. Ik klap mijn boek dicht en stap uit. Ik neem me voor de kuil te ontwijken, loop omhoog, sla niet rechts- maar linksaf, kom toch in de kuil terecht en voel me overweldigd door de leegte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s