Rouw in Leaving Neverland

Ik kijk naar Leaving Neverland en heb geen mening. Sterker: ik doe mijn best om geen mening te hebben. Het is allemaal al treurig en droevig genoeg zónder mijn mening. Tegen het eind van deel 1 komt een eenzaamheid aan bod waar mijn maag van samenkrimpt. De twee mannen die ooit door Michael Jackson zeggen te zijn misbruikt, vertellen over hun gevoelens toen ze werden ‘ingeruild’ of ‘gedumpt’. Van het ene moment op het andere waren ze plotseling niet meer de uitverkorene, werden ze opzij gezet omdat Jackson een nieuwe favoriet had, een ander mooie knaap. Dat zorgde, bij allebei de jongens, voor een vorm van rouw, liefdesverdriet. Een verdriet dat tegenwoordig nog steeds niet helemaal weg is. Hoe klein en jong ze ook waren, hoe absurd de situatie waarin ze zich bevonden ook was: ze leden omdat de persoon van wie ze allebei hielden hun op afstand hield, of begon te houden. Ze lijden nu ze volwassen zijn en erover vertellen onverminderd. Deze passage grijpt me aan. Het is een eenzaamheid die je je niet kunt voorstellen, als je haar zelf niet hebt doorstaan. Heel even wordt het verhaal echt ondraaglijk.

Een gedachte over “Rouw in Leaving Neverland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s