In de metro (33)

Ik probeer een boek te lezen in de metro. Het is geschreven door Richard Brautigan, heet An unfortunate woman en het is, net als alle andere romans van dezelfde auteur, een roman én geen-roman. De auteur breekt soms in in zijn boek, om commentaar te leveren op wat hij schrijft, en op het schrijfproces. Het verhaal springt van de hak op de tak, het ‘gaat’ over een auteur die in het huis woont waar een vrouw, waarschijnlijk een vriendin van de auteur, zich heeft opgehangen. En over een vrouw die aan kanker aan het sterven is, ergens, ver weg.

Daarnaast schiet het boek alle kanten op, de auteur lijkt zich een beetje uit te leven in een zwart schrift. De grootte van het schrift bepaalt de lengte van zijn verhaal, Brautigan meldt meerdere malen dat hij zal stoppen als het schrift ‘vol’ is. De handeling verplaatst zich van de ene stad naar de andere, of van een stad naar een dorp. Een mooie Japanse vrouw komt af en toe langs en verdwijnt, om bijna nooit meer terug te komen. Soms werkt de auteur elke dag aan het verhaal, soms slaat hij honderd dagen over: de auteur deelt niet alleen de beoogde lengte van het verhaal met de lezer, maar ook de chronologie. Als ik ongeveer begrijp hoe een en ander in elkaar zit, ben ik drie haltes te ver meegereisd. Ik vond het al zo rustig, ineens.

Ik weet niet of ik een ‘fan’ ben van Brautigan. Zijn boeken bevatten altijd veel mooie pagina’s, Soms gaat hij, je kunt er op wachten, een beetje freewheelen, dan noteert hij bijna simplistisch wat er ‘gebeurt’ of wat in hem opkomt. Hij lijkt heel weinig zin te hebben gehad om zijn teksten te (laten) redigeren. Zijn teksten ontstaan en worden dan na verloop van tijd als boek uitgebracht, en dat is dat. Ik vind het een sympathieke benadering van het vak en Brautigan is goed genoeg om ermee weg te komen. An unfortunate woman is in 1982 geschreven. Twee jaar later, Op 25 oktober 1984, werd het lichaam van Brautigan gevonden in zijn huis in Bolinas. Onderzoek wees uit dat hij al een maand dood was. Hij had zich door het hoofd geschoten. Het verhaal dat hij een zelfmoordbriefje achterliet met de tekst ‘Messy, isn’t it?’ is jammer genoeg apocrief. Dit zijn de laatste woorden van zijn laatste roman:

I’m now starting the last page (160) of this book. There are 28 lines to a page and I write on every other line, so I can add things in between the lines if I want to. That’s 14 writing lines to a page times 160.
Yeah, that’s what it is.
I can’t help but smile right now. You’ll have to admit it is sort of funny. There are ten writing lines left on this page and I have decided not to use the last line. I’ll leave it to somebody else’s life. I hope they will make better use of it than I would have.
But I did try.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s