Doing Time: Techching Hsieh

Life is a life sentence; life is passing time; life is freethinking.’ Dit is de poëtica van Tehching Hsieh. Ik wist tot eergisteren niet wie hij is. Tot ik in Red Parts van Maggie Nelson over zijn performancekunst las. Die houdt zich voornamelijk bezig met het verstrijken en voorbij laten gaan van tijd. Tehching Hsieh koos daarvoor steeds de eenheid van een jaar, waarbinnen hij zichzelf een bepaalde opdracht gaf: ‘Ga een jaar niet binnen in een gebouw, maar dan ook echt: in geen enkel’, ‘Klok een jaar lang elk uur in op een prikklok’, en zo voort. Die jaren legt hij vast op foto’s, filmbeelden en door hem verzamelde documenten en kleding.

Na vijf One Year Performances begon hij in 1986 aan zijn Thirteen year plan (1886-1999). In 1999 ging Tehchin Hsieh met pensioen. Hij verklaarde dat hij niet langer kunstwerken zou maken. Wat hij wel deed, was de weerslag van zijn vroegere werken her en der tentoon stellen. Zo deed hij in 2017 voor Zuid-Korea mee aan de Biënnale van Venetië en had hij een grote overzichtstentoonstelling in het Tate Modern in Londen. Hij is dus een pensionado die rendement trekt van zijn vroegere ontberingen: want zijn werk is heftig. Zelfs Marina Abramović heeft met bewondering over hem gesproken en beschouwt hem als de godfather van de performancekunst. Hier staat een interview dat Abramović hem afnam.

Ik kijk nu al dagen naar filmpjes op internet. Passing time…. Wat een vondst… En die opdeling in jaren… Ik ben niet vaak jaloers op een kunstenaar, maar soms wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s