Bruno Ganz (1941-2019)

Bruno Ganz was lange tijd de Engel die boven Berlijn vloog. Wie Bruno Ganz zei, zei: Engel. Daarna was Bruno Ganz, tot het einde van zijn leven, Hitler. Toen hij de engel speelde, werd hij geregisseerd door Wim Wenders. Hitler kreeg aanwijzingen van  Oliver Hirschbiegel. Ik durf beide films niet terug te kijken. Die van Wenders niet omdat hij waarschijnlijk te kunstzinnig is. Die van Hirschbiegel niet omdat ik de moeite die erin wordt gedaan om te acteren de eerste keer ook al niet kon verdragen.

Ik kijk naar The Party, een film uit 2017 van Sally Potter. Potter draait in zwart-wit en geeft het geheel het karakter van een toneelstuk: alle handelingen spelen zich af op de benedenverdieping en in de tuin van een Engels huis. Er gaan veel deuren open en dicht. Het verhaal begint lieflijk. Na een minuut of twintig duwt Potter het gaspedaal flink in en krijgen alle op het eerste gezicht aardige hoofdpersonen een randje. De geslaagde middenklasse deugt zelf niet, lijkt de boodschap van Potter. Maatschappijkritiek in gedempte toon. Het is alleen jammer dat Potter in de allereerste seconde van de film al iets weggeeft; ik zal niet zeggen wat.

De echte sterren van de film zijn Patricia Clarkson (een vrouw om je in stilte voor te ruïneren) en Bruno Ganz. Ganz speelt de Duitse lifecoach Gottfried, een morsige oude hippie met een wat zweverig wereldbeeld. Hij is gek op zijn norse vrouw April. April, gespeeld door Clarkson, verschanst zich achter een muur van cynisme en oneliners en gaat perfect gekleed. Als het echtpaar binnentreedt, verklapt zij dat er gescheiden gaat worden. Dat lijkt op dat moment de enige wolk aan een verder strakblauwe hemel. Tot de andere personages er tijdens de party een bende van maken en April tegen het eind concludeert dat de relatie tussen Gottfried en haar zowaar gezond begint te lijken.

Tussen de gebutste zielen in de film gaat Gottfried helend rond. Net als de engel in Der Himmel über Berlin, denk je dan. Als April kwaad is op Gottfried (en dat is ze nogal eens) maakt ze vileine opmerkingen over zijn afkomst en over de nazi’s. Een knipoog naar Der Untergang – je wilt het niet zo zien, maar het is onvermijdelijk. Clarkson en Ganz vind ik op het doek een tamelijk geweldige vondst. Ze zijn ondanks hun vreemdheid de twee rustpunten in een film waarin alle stabiele mensen op den duur van het paadje blijken te zijn geraakt. Bovendien: Ganz doet niet overdreven veel moeite om te acteren. Hij is er, van begin tot eind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s