In de metro (31)

De vrouw in de metro wordt naar binnen gerold door een begeleidster. Ze hebben het erg druk met elkaar. De gehandicapte vrouw lacht veel. Eigenlijk is het een erg knappe vrouw, ze heeft alleen een beetje een scheef gezicht. Ze draagt ook leuke kleren en geen gewatteerde winterjas die de mens in een michelinpoppetje verandert, één van de allerergste fashion statements die hier worden gemaakt — en het zijn er nogal wat. De vrouw in de rolstoel lijkt een beetje op een Nederlandse schrijfster die een paar mooie romans en een essay heeft geschreven. Met in plaats van een recht een scheef gezicht, dus. Daar raak ik binnen een paar haltes aan gewend.

Op de lagere school werd ik altijd verliefd op meisjes die een beetje loens keken, of niet helemaal goed in balans stonden. Zelfs later, ik woonde in Leuven, vond ik de vrouw met een litteken in het gezicht nóg mooier dan ze al was, juist door dat litteken. Ik heb niet de wens om mensen te redden. Een vriend van mij wel. Die had jaren verkering met een MS-patiënte die, volgens hem, niet meer kon lopen. Tot ze het met hem uitmaakte, haar rolstoel opzij schoof en weer liep. Ze vertelde me dat hij veel van haar hield, neerdrukkend veel. Zijn liefde had de ziekte nodig. Als hij niet kon zorgen, was hij ongelukkig en nurks.

Twee jonge meisjes met een kleine Jack Russel komen binnen. Het hondje springt tegen de benen van de vrouw op. Ze lacht en probeert hem te aaien. De meisjes schrikken en trekken hem weg. De vrouw zegt dat het niet geeft en dat ze het een lief hondje vindt. Krásný. Het is inderdaad een heel mooi hondje, echt een filmster. Hij heeft het zelf helaas door en doet een beetje hautain, voor zijn bazinnetjes op de vloer zittend. De meisjes geven geen antwoord als de vrouw nogmaals zegt dat het niet geeft en dat het hondje best bij haar mag komen. Ze kijken weg. Het gezicht van de vrouw staat daarna heel even heel erg scheef. De begeleidster kijkt naar buiten, maar daar is alleen de wand van de metrotunnel.

De begeleidster stapt uit en laat de vrouw in de rolstoel achter. Verwarrend. De rolstoel ziet er erg basic uit. Zou ze die wel op eigen kracht kunnen laten rijden, of wat doe je met een rolstoel? Rijden? Rollen? Ze maakt niet de indruk dat ze op hulp zit te wachten. De meisjes praten ondertussen tegen de Jack Russel. Die heeft ondanks alle aandacht geen zin in een gesprek. Als ik er uit moet, vraag ik of ik moet helpen. Ze antwoordt voor mij te snel, ik vermoed dat ze iets met nikdo nepotřeboval erin zegt. Ik lach, struikel bijna en stap uit. Het hondje blaft naar me.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s