In de metro (27)

Mijn kapster zit in de metro. Ze heet Marika. Ze haalt haar handen door mijn kuif en zegt dat ik snel langs moet komen. Dit kan echt niet meer. Ik heb mijn haar nu korter dan ooit, of in elk geval korter dan ooit in de afgelopen vijfentwintig jaar. We zijn allebei op weg naar halte Nové Butovice. Als we uitstappen, zegt ze: ‘Loop even mee.’ Ze werkt in het winkelcentrum, niet ver van mijn huis, bij For Hair. Een goede naam, voor een kapperszaak. Ik loop even mee, het is helemaal niet corny of cheesy. Ik loop mee met mijn kapster naar haar werk. Mijn kapster is bijna knap. Als ze iets meer op een knappe vrouw had geleken dan ze nu doet, was het goed geweest. Ze praat tegen me en ik zeg soms, ‘no no no.’ Dat betekent ‘ja ja ja.’

De vorige keer dat ik bij haar was, gaf ze me een nieuw kapsel. Achteren kort en bovenop nog een flinke restpartij. Het ziet er mooier uit dan ik het hier beschrijf. Het gaat met Marika zoals het altijd gaat: eerst word ik van mijn vrije wil (die sowieso niet bestaat) ontdaan: ze bergt jas en tas in een kast op. Dan krijg ik een laag kraagje om, als iemand die op de guillotine wacht en de beul niet ongeduldig mag maken. Vervolgens moet ik mijn bril afleggen en wordt mijn haar gewassen. Pas daarna mag ik de kapperscape om en op Marika’s eigen stoel zitten. Tot slot, maar de angst voor het mes blijft, laat ze na alle eindeloze voorbereidingen alles wat nog volgt in die zachte kapperserotiek baden. Een choreografie van toevallige aanrakingen, een hand door het haar, een hand in de nek, heupen tegen schouders. Ik sluit mijn ogen en droom een beetje weg.

Ik betaal en loop naar huis. Het sneeuwt. ‘Kankersneeuw,’ denk ik, maar ik denk het op een vrolijke manier. Liefkozend, bijna. Ik trek de muts die ik gisteren kocht over de oren. Het is misschien niet een heel goed idee om midden in de winter met kort haar rond te lopen. Hoewel, ik zie er nu wel weer onweerstaanbaar uit. Als ik de muts tenminste niet op heb. Dat is ook wat waard. Als ik net in de woonkamer zit en de eerste slok van mijn koffie neem, zie ik dat ik precies genoeg tijd heb om naar Tsjechische les te gaan. Ik schiet omhoog, trek mijn schoenen opnieuw aan en haast me naar de metro. Ik ben mijn muts vergeten. Het sneeuwt nog steeds. Het is koud.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s