Weblog van Chrétien Breukers

Houden van Simon Carmiggelt

Posted in Dagboek, Lezen by Chrétien Breukers on 09/01/2019

Ooit, tot kort geleden, hield ik van het werk van Simon Carmiggelt. Ik kocht zijn werk bij de kringloopwinkel, voor 1 euro per boek, en bewonderde zijn… ja, wat bewonderde ik eigenlijk? Daar kon ik geen antwoord op geven toen een vriend, iemand die ik goed ken en wiens oordeel ik accepteer, het aan me vroeg. Ik bracht nog net uit dat ik Carmiggelts stijl… waardeerde. ‘Te koket,’ zei die vriend, die soms verrassend kort door de bocht kan komen voor iemand die in wezen heel subtiel en gevoelig is. Nu is diezelfde persoon een liefhebber van Nescio. Als ik één schrijver ooit koket heb gevonden, en redelijk onecht, is het Nescio. Dus ik kon zijn negatieve oordeel een een tijd links laten liggen. Tot ik op DBNL het boek Ik lieg de waarheid aanklikte. Een keuze uit ‘de beste Kronkels’, samengesteld en ingeleid door Sylvia Witteman.

Plotseling wilde ik niet meer. Het was te veel verzuurd. Ik zág ineens van alles aan Carmiggelts stijl, die behalve koket ook archaïsch is (zelfs in zijn eigen tijd gezien). ‘Het was vijf uur in de middag. Met zijn tas onder de arm kwam de man thuis, bukte zich in het portaaltje om een lichtblauw couvert met een Belgische postzegel op te rapen en liep traag de trap op.’‘Couvert,’ hamerde het in mijn hoofd. ‘Portaaltje.’ ‘Er belde mij onlangs een juffrouw op, die zei dat ze voor het personeelsblad van de firma waar zij werkzaam was, een stukje over mij schrijven moest.’ ‘Juffrouw, onlangs’ hoonde mijn Ich. ‘Werkzaam was,’ schamperde mijn Es. Ik verzette me heel even en toen werd de kleine barst in de voorruit een ster en die ster werd een netwerk van lijnen – en toen brak de voorruit in duizend stukken uiteen. Dag Carmiggelt, it was nice knowing you.

Wat nu? Ik heb het werk van Nescio niet in de kast staan. Ik hóóp dat dáár niet toe bekeerd ga worden. Voorlopig heb ik genoeg aan deze onttovering. Sylvia Witteman schrijft overigens in haar inleiding het volgende, naar aanleiding van haar vroege kennismaking met Carmiggelts werk: ‘Als ik groot was zou ik óók zo gaan schrijven, besloot ik.’ Dat lijkt me voor elke schrijver een slechte zaak, gaan schrijven zoals iemand anders het doet. Je moet schrijven als jezelf, al is dat – toegegeven – best moeilijk. Om mijn eigen stijl te benaderen, heb ik in elk geval afscheid moeten nemen van ‘Kronkel’. Dankzij die vriend, die ik eerst nog heel even haatte om dat ge-te-koket. Hij had, helaas, gelijk. Ik ben een illusie armer, en gelukkig ben ik Nescio nog niet rijker. Maar je weet het nooit, er komt misschien een moment waarop ik één van zijn boeken uit de kast haal en begin te lezen.

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. leegschrift said, on 11/01/2019 at 9:09 pm

    Ik zag Carmiggelt vroeger vaak wandelen. Verrek hij woonde dichtbij. Dus later, veel later heb ik me er toch toe gezet het te lezen.

  2. renzoverwer said, on 23/01/2019 at 9:46 pm

    Cramiggelt is een auteur van wie je heel makkelijk een overdosis krijgt. Al die columns en stukkies. Soms moet ik lachen en dan ook heel erg. Een paar columns ken ik bijna woordelijk, zo goed. de meeste stukken vind ik vrij slaapverwekkend. En dan ineens, toch een fraaie zin.
    Mijn advies: (aan mezelf en anderen): niet te veel lezen, die carmiggelt.
    Sowieso : niet te veel lezen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: